<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>terry-george &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/terry-george/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "terry-george"</description>
	<pubDate>Sun, 12 Oct 2008 12:46:27 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Traídos pelo Destino (Reservation Road)]]></title>
<link>http://jcavalcanti.wordpress.com/?p=795</link>
<pubDate>Sat, 27 Sep 2008 14:29:13 +0000</pubDate>
<dc:creator>Joca-FLA</dc:creator>
<guid>http://fla.blogdojoca.com/2008/09/27/traidos-pelo-destino-reservation-road/</guid>
<description><![CDATA[Este filme conta a história de duas famílias que são postas à prova pelo &#8220;destino&#8221;.]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><img class="size-full wp-image-797 alignleft" title="traidos-pelo-destino" src="http://jcavalcanti.wordpress.com/files/2008/09/traidos-pelo-destino.jpg" alt="" width="270" height="400" />Este filme conta a história de duas famílias que são postas à prova pelo "destino". Uma que estava caminhando com tudo perfeito até que perde um dos filhos num grave acidente e a outra que buscava se restrutrurar após a separação e que involuntariamente causa esse terrível acidente...</p>
<p style="text-align:justify;">O filme se passa em torno das reações dessas duas famílias e contrasta algumas maneiras de reagir a essa situação difícil que infelizmente acontece na vida de algumas pessoas... (Acredito que situações difíceis existem na vida de todos nós, mas o mais importa é o que diz aquele ditado: <em>"Não importa o que a vida fez para a gente, o que importa é o que a gente faz com o que a vida fez para a gente"</em>.)</p>
<p style="text-align:justify;">Possui algumas cenas forte emocionalmente, mas que servem criar o clima de suspense...</p>
<p style="text-align:justify;">Será que diante de uma forte dor é necessário sempre buscarmos o culpado, a qualquer preço, para assim aliviármos essa dor??? Será que essa opção não nos afastará das outras pessoas que precisarão muito mais do nosso apoio??? Será que não existem outros caminhos para aliviármos esta dor???</p>
<p style="text-align:justify;">O que a busca por vingança nos trará??? Será que saíremos ganhando??? É claro que os culpados sempre devem ser punidos, mas buscar a justiça com as próprias mãos nem sempre é o melhor caminho.</p>
<h4 class="fr" style="text-align:center;"><em>"Antes de sair em busca de vingança, cave duas covas." (Provérbio Chinês)</em></h4>
<p class="fr" style="text-align:justify;">Atuação muito boa dos atores Joaquin Phoenix, Jennifer Connelly e Mark Ruffalo...</p>
<p class="fr" style="text-align:justify;"><strong><a href="http://www.interfilmes.com/filme_18545_Traidos.Pelo.Destino-(Reservation.Road).html">Informações Técnicas<br />
</a></strong>Título no Brasil:  Traídos Pelo Destino<br />
Título Original:  Reservation Road<br />
País de Origem:  EUA<br />
Gênero:  Drama<br />
Classificação etária: 12 anos<br />
Tempo de Duração: 102 minutos<br />
Ano de Lançamento:  2007<br />
Estréia no Brasil: 28/03/2008<br />
Estúdio/Distrib.:  Paris Filmes<br />
Direção:  Terry George (mesmo diretor do Filme "<a href="http://www.interfilmes.com/filme_15038_Hotel.Ruanda.Uma.Historia.real-(Hotel.Rwanda).html">Hotel Ruanda</a>")</p>
<h4 class="fr" style="text-align:justify;">Trailer</h4>
<p class="fr" style="text-align:center;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/dAe8lWPdbsI'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/dAe8lWPdbsI&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Dalton Russell returns]]></title>
<link>http://filmzine.wordpress.com/?p=154</link>
<pubDate>Thu, 11 Sep 2008 21:47:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>danielchrister</dc:creator>
<guid>http://filmzine.no.wordpress.com/2008/09/11/dalton-russell-returns/</guid>
<description><![CDATA[ Good news arrived at the Toronto Film Festival where director Spike Lee was present to introduce hi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://filmzine.files.wordpress.com/2008/09/inside-man-4.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-155" title="inside-man-4" src="http://filmzine.wordpress.com/files/2008/09/inside-man-4.jpg" alt="" width="350" height="230" /></a> Good news arrived at the Toronto Film Festival where director Spike Lee was present to introduce his new movie ¨Miracle at St. Anna¨. Spike told the press about his plans to bring back Dalton Russell (played by Clive Owen) and the rest of the criminal crew that made Denzel Washington and Jodie Foster cry back in "Inside Man" (2006). The sequel is in the works and it seems that screenwriter Terry George (Reservation Road, Hotel Rwanda) have replaced Russell Gewirtz who wrote the first film.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Inside Man 2 gets a screenwriter]]></title>
<link>http://themovieplanet.wordpress.com/?p=329</link>
<pubDate>Tue, 09 Sep 2008 10:23:21 +0000</pubDate>
<dc:creator>Mr Hollywood</dc:creator>
<guid>http://themovieplanet.no.wordpress.com/2008/09/09/inside-man-2-gets-a-screenwriter/</guid>
<description><![CDATA[
While promoting his new World War 2 movie Miracle At St. Anna, director Spike Lee has confirmed tha]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://www.cbsnews.com/images/2006/03/27/imageNYET75203270809.jpg"><img class="alignnone" title="Inside Man" src="http://www.cbsnews.com/images/2006/03/27/imageNYET75203270809.jpg" alt="" width="512" height="372" /></a></p>
<p style="text-align:justify;">While promoting his new World War 2 movie <em>Miracle At St. Anna</em>, director Spike Lee has confirmed that things are moving forward for his planned sequel to <em>Inside Man</em>, his most successful movie to date. According to Lee, screenwriter Terry George (<em>Reservation Road</em>) is currently in talks with Universal Pictures to pen the script, which will feature the original film's characters.</p>
<p style="text-align:justify;">Personally, I have trouble figuring out how an <em>Inside Man</em> sequel would work. Another heist by the same crew, being investigated by the same cop? I guess we'll find out when the movie is released come 2010.</p>
<p><a href="http://www.slashfilm.com/2008/09/06/inside-man-sequel-moves-forward-with-lee-possible-script-by-terry-george/" target="_blank">Source</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Inside Man sequel given the green light]]></title>
<link>http://hypefilm.wordpress.com/?p=223</link>
<pubDate>Sat, 06 Sep 2008 10:05:47 +0000</pubDate>
<dc:creator>hypefilm</dc:creator>
<guid>http://hypefilm.wordpress.com/2008/09/06/inside-man-sequel-given-the-green-light/</guid>
<description><![CDATA[The Hollywood Reporter has discovered Spike Lee will return to direct the second installment of the ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img class="alignright" title="inside man 2" src="http://thephoenix.com/OutsideTheFrame/content/binary/inside_man.jpg" alt="" width="120" height="180" /><a href="http://www.hollywoodreporter.com/hr/content_display/film/news/e3id9a975e26c8545c58af3176ddf00e637" target="_blank">The Hollywood Reporter</a> has discovered Spike Lee will return to direct the second installment of the Inside Man franchise. The sequel will be a Universal production, with Terry George tipped to write the screenplay.</p>
<p>It is also understood that Brian Grazer will produce Inside Man 2 via his Imagine Entertainment banner, with Lee and Daniel Rosenberg exec producing."</p>
<p>Hypefilm also understands that Denzel Washington and Clive Owen will be coming back for the second installment.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Camino a la Redención]]></title>
<link>http://kinoptico.wordpress.com/?p=100</link>
<pubDate>Wed, 27 Aug 2008 05:08:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>kinoptico</dc:creator>
<guid>http://kinoptico.no.wordpress.com/2008/08/27/camino-a-la-redencion/</guid>
<description><![CDATA[
Ethan y Grace Learner (Joaquin Phoenix y Jennifer Connelly) vuelven de un concierto escolar donde J]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://kinoptico.files.wordpress.com/2008/08/reservation-road-poster.jpg"><img class="size-full wp-image-103 alignnone" src="http://kinoptico.wordpress.com/files/2008/08/reservation-road-poster.jpg" alt="" width="358" height="529" /></a></p>
<p><strong>Ethan y Grace Learner</strong> (<a href="http://www.imdb.com/name/nm0001618/" target="_blank">Joaquin Phoenix</a> y <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000124/" target="_blank">Jennifer Connelly</a>) vuelven de un concierto escolar donde Josh, su pequeño hijo, toca el cello. Ha sido un hermoso y agradable día y todos, junto a la pequeña Emma, viajan por la carretera de regreso al hogar.<br />
Esa misma noche Dwight Arno (<a href="http://www.imdb.com/name/nm0749263/" target="_blank">Mark Ruffalo</a>) regresa con su hijo Lukas de un partido de baseball de los Red Socks. Dwight, ofuscado por la demora, corre a toda velocidad por la misma carretera que los Learner. Debe llegar rápido a dejar a Lukas con su ex esposa Ruth (<a href="http://www.imdb.com/name/nm0000227/" target="_blank">Mira Sorvino</a>) y una vez más va atrasado.<br />
Frente a una estación de servicio los Learner paran. Josh sale del auto dejando a la pequeña Emma sola.<br />
Dwight, viajando a toda velocidad, atiende el celular.<br />
Josh cruza el camino.<br />
Dwight distraído no lo ve.</p>
<p><a href="http://www.imdb.com/title/tt0831884/" target="_blank">Camino a la redención</a> es una de aquellas pocas películas que te hace cuestionar acerca de las actitudes de los seres humanos, sus temores, su dolor y la impotencia ante la pérdida… de un hijo como de la tuición de otro.<br />
¿Qué harías si te encontraras cualquiera de ambas dolientes situaciones? Esa es la inquietante pregunta que no dejas de hacerte durante el film.</p>
[caption id="attachment_107" align="alignnone" width="497" caption="Joaquín Phoenix es el profesor Ethan Learner, quien luchará hasta encontrar al culpable ede la muerte de su hijo."]<a href="http://kinoptico.files.wordpress.com/2008/08/joaquin-phoenix.jpg"><img class="size-full wp-image-107" src="http://kinoptico.wordpress.com/files/2008/08/joaquin-phoenix.jpg" alt="" width="497" height="272" /></a>[/caption]
<p>Y es que <strong>Camino a la redención</strong> no juega con blancos y negros, sino que te imbuye en toda la gama de grises de una situación particular. Aquí no encontrarás ni buenos ni malos, sino seres humanos, y es ese el gran acierto de esta película. De hecho, lo más inquietante es precisamente el identificarte tanto con Ethan como con Dwight. Qué hacer te preguntas constantemente, mientras observas el devenir de dudas y retribuciones.</p>
[caption id="attachment_108" align="alignnone" width="497" caption="Dwight Arno es el abogado que tiene que optar entre hacer lo correcto y perder la tuición de su hijo, o el vivir por siempre tormentado."]<a href="http://kinoptico.files.wordpress.com/2008/08/mark-rufallo.jpg"><img class="size-full wp-image-108" src="http://kinoptico.wordpress.com/files/2008/08/mark-rufallo.jpg" alt="" width="497" height="272" /></a>[/caption]
<p><strong>Camino a la redención</strong> es una de las mejores películas en lo que va del año. Basada en el best seller del mismo nombre (<em>Reservation road</em>, en inglés) de <a href="http://www.johnburnhamschwartz.com/" target="_blank">John Burnham Schwartz</a>. La versión fílmica, adaptada por el mismo Burnham Schwartz junto su director <a href="http://www.imdb.com/name/nm0313623/" target="_blank">Terry George</a> (<a href="http://www.imdb.com/title/tt0395169/" target="_blank">Hotel Ruanda</a>), utiliza una pacífica y calma pequeña ciudad del estado de Connecticut, donde todo es tranquilo y netamente norteamericano (las banderas en la calle principal y sus niños correteando por el parque casi nos marea de tanto patriotismo); al parecer nada malo puede suceder en una comunidad tan amable. Dicho escenario juega positivamente otorgando una sabia quietud en plena tormenta.</p>
[caption id="attachment_109" align="alignnone" width="497" caption="Grace (Jennifer Connelly) deberá luchar por sobreponerse y así no perder a su familia."]<a href="http://kinoptico.files.wordpress.com/2008/08/jennifer-connelly.jpg"><img class="size-full wp-image-109" src="http://kinoptico.wordpress.com/files/2008/08/jennifer-connelly.jpg" alt="" width="497" height="278" /></a>[/caption]
<p>Este duro camino, que lleva a las profundidades del dolor humano, cuenta con dos grandes interpretaciones. Joaquin Phoenix (<em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0358273/" target="_blank">Walk the Line</a></em>, <em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0498399/" target="_blank">We Own the Night</a></em>) sigue consagrándose en papeles de carácter, mientras que el siempre invisible Mark Ruffalo (<em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0405676/" target="_blank">All the King's Men</a></em>, <em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0443706/" target="_blank">Zodiac</a></em>) nos brinda una actuación magistral. Ambos están a la par y en pantalla se nota esa química brindándonos escenas impecables.</p>
<p>La siempre potente Jennifer Connelly (<em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0450259/" target="_blank">Blood Diamond</a></em>, <em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0404203/" target="_blank">Little Children</a></em>) se ve relegada un poco en pantalla, pero su participación no se ve mermada. Logra llevar la contraparte en un matrimonio que va directo al abismo. Ella es el equilibrio.</p>
<p>Sin embargo la poca aparición de Mira Sorvino (<a href="http://www.imdb.com/title/tt0364343/" target="_blank"><em>Final Cut</em></a>, <em><a href="http://www.imdb.com/title/tt0279111/" target="_blank">Gods and Generals</a></em>) valía la participación de una actriz poco conocida. Poco se luce su personaje y muy poco aporta a la trama no dejando de ser importante.</p>
<p>Camino a la redención es un gran estreno de este año. Es una película humana sin otro efecto que el de permitir al espectador el pensar y cuestionarse su propio actuar.</p>
<p>Muy recomendada.</p>
<p><strong>Estreno: jueves 28 de agosto.</strong></p>
<p><a href="http://kinoptico.files.wordpress.com/2008/08/reservation-road-poster.jpg"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/aWP3uW6jtKY'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/aWP3uW6jtKY&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cine LA VENGANZA Y LA CULPA]]></title>
<link>http://ideasdebabel.wordpress.com/?p=1041</link>
<pubDate>Thu, 21 Aug 2008 15:16:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>ideasdebabel</dc:creator>
<guid>http://ideasdebabel.no.wordpress.com/2008/08/21/cine-la-venganza-y-la-culpa/</guid>
<description><![CDATA[Antes de ver Camino a la redención había leído críticas muy negativas en distintos medios estado]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><a href="http://ideasdebabel.files.wordpress.com/2008/08/camino-a-la-redencion-3.jpg"><img class="alignright size-medium wp-image-1734" src="http://ideasdebabel.wordpress.com/files/2008/08/camino-a-la-redencion-3.jpg?w=250" alt="" width="231" height="153" /></a>Antes de ver <strong>Camino a la redención</strong> había leído críticas muy negativas en distintos medios estadounidense y esperaba encontrarme con un producto lamentable. Pero resulta que a medida en que la historia se desarrollaba antes mis ojos fui encontrando muchas virtudes y pocos defectos en este drama familiar que se construye sobre los conflictos de la ética, la venganza y la culpa. La verdad es que esta nueva realización del irlandés Terry George —autor de <strong>Hotel Rwanda</strong>— retoma un asunto que le interesa —la responsabilidad individual— y que ya había trabajado en filmes previos. Para mi sorpresa, encontré un film redondo, bien construido, con unas actuaciones descollantes y un final inesperado pero lógico.<!--more--></p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Camino a la redención</strong> establece temprano el conflicto principal: un padre divorciado regresa de un juego de béisbol con su hijo y accidentalmente atropella con su camioneta a un niño. El miedo lo domina, no sabe qué hacer y se da a la fuga. Su hijo no se ha dado cuenta del problema. En el sitio del suceso cunde el dolor y la desesperación en el padre, la madre y la hermanita del niño muerto. Es una situación absurda con preguntas sin respuestas. A partir de este hecho, el guión de John Burnham Schwartz y Terry Georgen propone la comprensión de cada uno de estos dos padres. Por una parte está Ethan Learner, el profesor universitario tranquilo y sensato que trastoca su vida en una afán desesperado de encontrar al asesino de su hijo. Por la otra se ubica Dwight Arno, el abogado divorciado que intenta rehacer su vida y mantener el amor de su hijo y que ahora se encuentra en una situación íntima que le destroza el alma. Al primer padre lo mueve el deseo de venganza. Al segundo lo atormenta el sentimiento de culpa. Ninguno está en sus cabales. Cada cual vive un dolor implacable y desarrollan conductas patológicas.</p>
<p style="text-align:justify;">Son dos personajes masculinos complejos, trabajados con precisión y comprensión. George rehuye las posiciones moralistas y contrasta las dos posturas en una trama que tiende —poco a poco y de forma inevitable— una trampa a ambos hombres. La trama se circunscribe a localidad donde todos se conocen y en la que todos están relacionados. El profesor universitario contrata al bufete de abogados del hombre que atropelló a su hijo para que haga lo que la policía no ha logrado: encontrar al asesino. Dwight se enfrenta de esta manera al hombre que lo busca —sin saber que lo tiene enfrente— pero sobre todo se confronta consigo mismo. Vive su dolor y el del otro padre. En ese sentido masculino de la historia intervienen sendas mujeres: una esposa que observa cómo su marido se sumerge en los pantanos de la locura y una ex esposa que se ha convertido en la mirada crítica que pende sobre el abogado. El tema que sostiene toda la trama es la dimensión afectiva de la paternidad. El guión explora una temática que usualmente se delega en la mujer y en la fuerza de la maternidad. En este caso no. George busca esa característica de hombres en medio de la tragedia y la desolación.</p>
<p style="text-align:justify;">Un drama de este tipo debe sustentarse en la representación de sus personajes de una manera convincente. Es lo que hacen Mark Ruffalo como Dwight Arno y Joaquín Phoenix como Ethan Learner. Uno y otro actor edifican sus caracteres sobre la base del conflicto interno más que de las acciones de la trama. Cada cual plantea una mirada interna, personal, instransferible. Ofrecen un trabajo actoral impecable, secundados por dos actrices ganadoras del Oscar: Jennifer Connelly y Mira Sorvino. Con este cuadro interpretativo la historia se potencia de forma contundente.</p>
<p style="text-align:justify;">El final de <strong>Camino a la redención</strong> podría ser ejemplo de una resolución dramática que alcanza un climax que no anuncia una salidad coherente y parece que la trama se le va de las manos al realizador, pero he aquí que con destreza la historia regresa al control de Terry George, quien la maneja muy bien. Sabe resolver su desenlace sin moralismos ni moralejas. Un film de mucha fuerza con grandes actuaciones y una excelente dirección.</p>
<p style="text-align:justify;"><em>CAMINO A LA REDENCIÓN ("Reservation road"), EEUU, 2007. Dirección: Terry George. Guión: John Burnham Schwartz y Terry George, sobre la novela del primero. Producción: Nick Wechsler y A. Kitman Ho. Fotografía: John Lindley. Montaje: Naomi Geraghty. Música: Mark Isham. Elenco: Joaquin Phoenix, Mark Ruffalo, Jennifer Connelly, Mira Sorvino, Elle Fanning, Eddie Alderson y Sean Curley. Distribución: Cinematográfica Blancica.</em></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cine para pensar - Hotel Rwanda]]></title>
<link>http://39escalones.wordpress.com/?p=950</link>
<pubDate>Fri, 18 Jul 2008 00:01:23 +0000</pubDate>
<dc:creator>39escalones</dc:creator>
<guid>http://39escalones.no.wordpress.com/2008/07/18/cine-para-pensar-hotel-rwanda/</guid>
<description><![CDATA[
Durante 1994 tuvo lugar el genocidio de Ruanda, uno de los hechos de barbarie más significativos d]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://39escalones.files.wordpress.com/2008/07/rwanda.jpg"><img src="http://39escalones.wordpress.com/files/2008/07/rwanda.jpg" alt="" width="400" height="298" class="aligncenter size-full wp-image-951" /></a></p>
<p>Durante 1994 tuvo lugar el genocidio de Ruanda, uno de los hechos de barbarie más significativos desde la Segunda Guerra Mundial y uno de los más vergonzosos episodios para una comunidad internacional más preocupada por salvaguardar sus propios intereses que por impedir la muerte del millón largo de personas (de etnia tutsi, pero también hutus moderados) que perdió la vida en aquellos trágicos días, o limitar la extensión posterior del conflicto a países vecinos como Burundi o Zaire (hoy de nuevo Congo), que no escatimaron medios en añadir víctimas a la cuenta de resultados a la que occidente contribuyó con su incapacidad o falta de voluntad, según el caso, para atajar una situación que se les fue de las manos, una responsabilidad que es doble en este caso y que se remonta a los días en que Congo, Ruanda y Burundi eran gestionados por la cruel e inhumana administración colonial belga, inventora de unas etnias que no existían con el fin de crear una estructura "burguesa" o "aristocrática" a la que inundar de comodidades y bienes materiales que la ayudara a dominar al resto de la población en un territorio tan extenso. De este modo, y teniendo en cuenta un dato tan objetivo como era el número de vacas que cada familia tenía en propiedad, el gobierno belga, uno de los más criminales de la Historia en su aventura colonial africana, dividió poblaciones que siempre habían convivido, amigos, familias e incluso matrimonios en etnias diferentes repartiendo un denominado "carnet étnico" que decía si uno era hutu o tutsi (así se crean esas naciones en las que muchas personas en occidente dicen creer como en dogmas de fe y que han defendido, y en algunos casos defienden aún hoy, con la guerra y la violencia, un acto arbitrario, una categorización de seres humanos cuyo último criterio a aplicar es precisamente la Humanidad, poniendo por delante cuestiones raciales, étnicas, lingüísticas, religiosas o culturales).</p>
<p>Esta producción sudafricana dirigida por Terry George aborda un hecho real en el marco del genocidio ruandés. El responsable de un hotel (magnífico Don Cheadle en un derroche interpretativo lleno de matices), impulsado por su deseo de proteger a su propia familia de los excesos violentos que recorrían el país de parte a parte, fue acogiendo en las reducidas dimensiones del edificio y sus instalaciones anexas primero a las familias de los empleados, luego a los amigos, y finalmente a todo aquel que, sin que importara lo más mínimo si se trataba de hutus o tutsis, huyera de la guerra y la muerte. La película retrata aquellos hechos de manera convincente, con una muy creíble recomposición de los sucesos tanto estética como narrativa, y sin caer en efectismos permite trasladar al espectador la zozobra, la incertidumbre, la angustia y el clima de violencia incontenible que como una ola arrasó con todo. <!--more--> A partir de ahí, la película, centralizando la narración en las difíciles circunstancias del encierro (constantes amenazas de asalto, suministro de provisiones y víveres, cuestiones de higiene y hacinamiento, la fragilidad de la resistencia emocional, etc.) retrata de forma verosímil el clima imperante en el país, los motivos profundos del estallido violento, el odio racial, las matanzas, la atmósfera opresiva de la caza sistemática del hombre, mujer o niño, y también el papel de la comunidad internacional (sobre todo encarnada en el papel del militar canadiense de los cascos azules interpretado por Nick Nolte, prisionero de la burocracia por un lado y de los intereses de países poderosos que limitaron el papel de la ONU de forma letal para cientos de miles de personas, y en el del fotógrafo que interpreta Joaquin Phoenix, el bienintencionado occidental que vive aterrorizado en un infierno de barbarie y carga contra la miseria moral de un occidente que lo permite e incluso lo alienta). Ése quizá sea el talón de aquiles de la película, los límites políticamente correctos (para occidente) del ejercicio divulgativo que supone el film sobre el genocidio ruandés. Porque la película, no sólo omite el surgimiento arbitrario y absurdo de una división étnica impuesta por los colonizadores europeos, sino que también pasa por encima de los intereses de potencias como Estados Unidos y Francia por su rivalidad económica en la zona de los Grandes Lagos africanos. Lejos de ser una guerra tribal, el conflicto tenía poderosas connotaciones económicas, comerciales y de gestión de influencias geopolíticas en las que Francia y Estados Unidos mantenían posiciones enfrentadas y que provocaron que el conflicto llegara a extremos de insólita crueldad (inolvidables imágenes las de las muertes a machetazos o los incendios de edificios con gente dentro) sin que la comunidad internacional enviara tropas que contuvieran las masacres y sin que la ONU, paralizada por su propia inutilidad cuando de enfrentarse a los poderosos se trata, pudiera hacer algo más que gritar en el desierto.</p>
<p>Brillante, emotiva, verosímil, la película nos acerca una historia que contada de cualquier otro modo supondría una dosis inadmisible de barbarie y crueldad, centrándose en un aspecto humano que contrasta con el ambiente primario de violencia sin freno que primó en el conflicto. Aunque la cinta bordea la estética televisiva, de forma que tenemos muy presentes los reportajes de los informativos (lo cual puede restarle, aunque parezca contraproducente, intensidad en su impacto en el espectador), la recreación de los hechos resulta convincente a pesar de algunos cabos sueltos y la falta de concreción acerca del papel internacional en los acontecimientos. Por otro lado, las interpretaciones son magníficas y en algunos casos, como sucede con la actriz protagonista (Sophie Okonedo), sus expresiones y actitudes resultan tan desarmantes como la actitud irracionalmente violenta de la mayoría de los cazadores de hombres que pululan por la ciudad buscando a quien matar, o como las crueles y venenosas arengas que desde la radio alentaban a continuar con la sangría.</p>
<p>Una película que nos lleva además a reflexionar acerca del concepto de colonialismo, neocolonialismo y democracia, nos hace preguntarnos si realmente la descolonización existió o se mantiene hoy, y sobre la idea que en occidente tenemos de lo que sucede en África. La descolonización política no fue acompañada de una descolonización económica, que las elites de los nuevos países, impuestas por o conniventes con el antiguo poder colonial, siguieron manteniendo en beneficio propio y de las multinacionales occidentales. Las políticas de occidente en África vienen impuestas por los intereses de sus empresas, y de hecho, son las que realmente sustentan los avances económicos y políticos en esos territorios o bien los cortan de raíz. No hay régimen dictatorial en África que no venga impuesto por un determinado interés occidental, de igual modo que no ha habido un movimiento regeneracionista en cualquier país africano que no haya venido seguido de represión, muertes y guerras civiles en las que los causantes no hayan sido dictadores africanos mantenidos en el poder por países occidentales, cuyos intereses salvaguardan. A esta corriente responde la irrupción de China en el mapa geoestratégico africano, un país que a cambio de petróleo ofrece asistencia tecnológica sin hacer preguntas en cuanto al nivel de respeto de los derechos humanos, y que se ha ido introduciendo en muchos casos como socio preferente.</p>
<p>Pero no sólo occidente es culpable y los africanos son unas pobres vícitimas. También éstos tienen su responsabilidad. Las clases dirigentes criadas a la luz del colonialismo o las elites revolucionarias corrompidas tras su llegada al poder hacen que se amasen inimaginables fortunas en manos de políticos corruptos y dictadores criminales: ahí están los negocios inmobiliarios de Obiang en Estados Unidos, las multimillonarias cuentas de Mobutu en Suiza, la extrema riqueza de Robert Mugabe en Zimbabwe, o por ejemplo, los cinco mil millones de dólares que llegó a amasar en tan sólo cinco años en el poder el antiguo dictador de Nigeria, fallecido, curiosamente, por sobredosis de viagra. Criaturas mantenidas y cebadas por occidente, pero consentidas por un poder militar y político que aspira a llevarse las migajas, mientras el destino de los ciudadanos es servir de carnaza o de brazo criminal cuando cambia el juego de intereses de occidente en África, un continente que, en su mayor parte, sigue siendo una colonia y al que nadie interesa ayudar, sólo a los ciudadanos bienintencionados de occidente que desconocen lo que sus gobiernos o las empresas que producen las marcas de los bienes de consumo que compran, hacen en África. Como decía un titular de un diario de Tanzania: "las ayudas al desarrollo de África es dinero que entregan los pobres de los países ricos a los ricos de los países pobres".</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Reservation Road: Every parent&rsquo;s nightmare]]></title>
<link>http://karenclassic.wordpress.com/2008/07/02/reservation-road-every-parents-nightmare/</link>
<pubDate>Wed, 02 Jul 2008 21:38:33 +0000</pubDate>
<dc:creator>karenclassic</dc:creator>
<guid>http://karenclassic.no.wordpress.com/2008/07/02/reservation-road-every-parents-nightmare/</guid>
<description><![CDATA[



I just saw Reservation Road, a Terry George film released in 2007 starring Mark Ruffalo, Mira So]]></description>
<content:encoded><![CDATA[</p>
<div class="wlWriterSmartContent" id="scid:5737277B-5D6D-4f48-ABFC-DD9C333F4C5D:4f68e570-6990-4197-8889-57b54ae644d0" style="display:inline;float:none;margin:0;padding:0;">
<div><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/XVJJ7Dxcncs'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/XVJJ7Dxcncs&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></div>
</div>
<p>I just saw <a href="http://www.imdb.com/title/tt0831884/">Reservation Road</a>, a Terry George film released in 2007 starring Mark Ruffalo, Mira Sorvino, Jennifer Connelly, and Joaquin Phoenix. I’m not sure how to best categorize this movie, whether as suspense or as a psychological study. One thing is for certain: The film depicts every parent’s worst nightmare.</p>
<p>The catalyst occurs early in the film: Mark Ruffalo’s character, an attorney and divorced dad, is driving down a rural road with his son late at night and swerves to avoid oncoming traffic. The swerve, an event that occurs in a blink of an eye , sets off a horrifying chain of events that haunt Ruffalo along with Joaquin Phoenix’s character (and his family) for the remainder of the film.</p>
<p>The film could have been maudlin and depressing to watch. However, it’s impossible to see this film without empathizing with each character. They each struggle to come to terms with what’s happen, to find meaning in their lives that have been forever changed.</p>
<p>I had seen trailers for Reservation Road last summer. I’m glad a friend urged me to see it – it is a very moving film. Highly recommended.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Reservation Road (2007)]]></title>
<link>http://speilet.wordpress.com/?p=412</link>
<pubDate>Wed, 30 Apr 2008 17:15:08 +0000</pubDate>
<dc:creator>trondjo</dc:creator>
<guid>http://speilet.no.wordpress.com/2008/04/30/reservation-road-2007/</guid>
<description><![CDATA[Vurdering:

USA 2007
Spilletid: 102 min
Regi: Terry George
På vei hjem fra en baseballkamp kjører ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<blockquote><p><strong>Vurdering:</strong><br />
<img class="alignnone size-full wp-image-184" src="http://speilet.wordpress.com/files/2007/12/6.jpg" alt="" width="160" height="15" /></p>
<p>USA 2007<br />
Spilletid: 102 min<br />
Regi: Terry George</p></blockquote>
<p><img class="alignright" style="border:1px solid black;float:right;margin:4px;" src="http://img518.imageshack.us/img518/6151/reservationhh4.jpg" alt="" width="240" height="164" />På vei hjem fra en baseballkamp kjører helgepappaen Dwight (<a href="http://www.imdb.com/name/nm0749263/">Mark Ruffalo</a>) ved et uhell på en 10 år gammel gutt som har forvillet seg ut i veibanen ved en bensinstasjon. Uten å være helt sikker på hva han treff, velger Dwight å kjøre videre med sønnen i passasjersetet.</p>
<p>Kort tid etter hører Dwight på nyhetene om en fatal «hit-and-run»-ulykke i nærområdet. Først da går det for alvor opp for ham hva han har gjort. Filmen følger både hvordan Dwight takler hverdagen etter den tragiske hendelsen, samtidig som vi opplever hvordan livet snus opp ned for familien til den omkomne gutten.</p>
<p>Med <a href="http://www.imdb.com/title/tt0395169/">Hotel Rwanda</a>-regissør <a href="http://www.imdb.com/name/nm0313623/">Terry George</a> bak spakene, ligger <a href="http://www.imdb.com/title/tt0831884/">Reservation Road</a> og vingler på grensen til tv-filmformatets simple melodramatiske grep. Hadde det ikke vært for skuespillerensemblet, ville dette trolig havnet rett på kabel-tv som lettkjøpt mat for husmødre en tilfeldig onsdagskveld. Det er lett å bli grepet av historien om den unge gutten som dør, og de store følelsene av sorg, sinne og avmakt som kommer til overflaten når tragedien inntreffer den ordinære familiehverdagen.</p>
<p><img class="alignleft" style="border:1px solid black;float:left;margin:4px;" src="http://img135.imageshack.us/img135/3206/reservation2mf7.jpg" alt="" width="240" height="173" />Selv om historien er enkel å gjennomskue, klisjeene kommer vandrende og tilfeldighetene man må forholde seg til blir for opplagt konstruerte, så må jeg faktisk innrømme at jeg ofte ble emosjonelt revet inn i disse menneskeskjebnene. I tillegg maler Terry George frem en sjelfull underliggende stemning som stort sett er fraværende i lignende dusinvarefilmer produsert for tv.</p>
<p>Her får han også nyttig drahjelp av nevnte skuespillerensemble. Mark Ruffalo viste med <a href="http://www.imdb.com/title/tt0443706/">Zodiac</a> at det bor en stor karakterskuespiller i ham, og gjør her en sterk innsats i filmens skyldtyngede rolle. <a href="http://www.imdb.com/name/nm0000124/">Jennifer Connelly</a> og <a href="http://www.imdb.com/name/nm0001618/">Joaquin Phoenix</a> spiller foreldreparet som slites i en uutholdelig sorgbearbeidelse. Begge bretter ut voldsomme følelser av skyld, sorg og hevntanker i et imponerende nyansert spill, hvor Phoenix nok har et fortrinn gjennom sin forhistorie i det personlige liv. Lille <a href="http://www.imdb.com/name/nm1102577/">Elle Fanning</a> viser dessuten at talent ligger i genene.</p>
<p>Filmen varierer mellom å fremstå som et psykologisk drama og ren spenningsfilm, men blir en smule for overfladisk til å lykkes fullt ut med det første, og mangler noe driv og intensitet i handling og regi til å bli en god thriller. Til slutt er det skuespillerne som sørger for at jeg tidvis engasjeres, og direkte dårlig blir det aldri.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Traídos pelo Destino (Reservation Road)]]></title>
<link>http://lella.wordpress.com/?p=262</link>
<pubDate>Fri, 18 Apr 2008 10:58:38 +0000</pubDate>
<dc:creator>LELLA</dc:creator>
<guid>http://lella.no.wordpress.com/2008/04/18/traidos-pelo-destino-reservation-road/</guid>
<description><![CDATA[
Traídos pelo Destino (Reservation Road). 2007. EUA. Direção: Terry George. Elenco: Joaquin Phoen]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://lella.files.wordpress.com/2008/04/reservationroad.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-263" src="http://lella.wordpress.com/files/2008/04/reservationroad.jpg?w=500" alt="" width="500" height="383" /></a></p>
<p><span style="color:#003300;"><strong>Traídos pelo Destino (Reservation Road)</strong>. 2007. EUA. Direção: Terry George. Elenco: Joaquin Phoenix, Jennifer Connelly, Mark Ruffalo, Mira Sorvino. Gênero: Drama. Duração: 102 minutos.</span></p>
<p><span style="color:#003300;"><strong>Quebrando ciclos... e, por perdas que não voltarão mais...</strong><br />
</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Por vezes, precisa acontecer algo para a quebra de um ciclo. Agora, nem sempre o fato vem como um tapinha na testa. Às vezes, vem mesmo com uma trombada violenta. E aí? É é hora de recolher os cacos. Vê o que sobrou. Para seguir em frente, como uma espiral.<br />
</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Nesse filme, destaco primeiro, Pai e Filho. Mas um pai que parece que sufocou o filho que foi, o qual não recebeu o carinho do pai. Como não soube trabalhar esse sentimento, ao se tornar pai, fica perdido. Sem saber como o ser. E acaba fazendo besteira.<br />
</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Essa relação conflitante, esse ciclo que mesmo sem se dar conta que continua... me fez lembrar, imaginem de qual filme? O dos <a href="http://lella.wordpress.com/2008/03/18/os-simpsons-o-filme-the-simpsons-movie/">Simpsons</a>. Quando, por uns instantes, o Homer se dá conta de como vinha agindo com o seu filho. Mas nesse, o personagem de Mark Ruffalo "acordou" para então quebrar esse ciclo, de um modo desagradável... Enfim, aprendeu...<br />
</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Um outro lance do filme, foi com o personagem de Joaquin Phoenix. Pausa... Para quem acompanha minhas análises cinéfilas, já deve ter percebido que meu foco foge dos detalhes técnicos. E até esqueço de nomes de alguns Diretores, mesmo tendo gostado muito de algum de seus filmes. O lance é para contar que uma cena com Joaquin Phoenix e uns jovens, me fez lembrar de um outro filme que ele participou. Eis que ao verificar após o filme, vejo que é também desse Diretor, Terry George: "<a href="http://lella.wordpress.com/2008/03/04/hotel-rwanda-movie/">Hotel Rwanda</a>".<br />
</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Voltando ao filme... Ainda desnorteado com a tragédia, ele até tenta levar a vida adiante, mas... A conversa entre os jovens, seus alunos, o tira da apatia, mas o levando para uma reação de cobrança... A cena é rápida, mas as falas chamam a nossa atenção para algo mais abrangente: da banalização da violência. Diria mais, dos muros invisíveis resguardando a maioria dos norte-americanos da realidade do mundo. Como o filme é baseado num livro, não sei se nele há um tempo maior nessa hora. Até por também tocar no Quarto poder. Mas como falei, tudo é muito rápido. Trechinho:</span></p>
<p><span style="color:#003300;">"<em>O meu povo, como o resto do mundo... sabem o que é dor, sofrimento, violência e perda. ...eles convivem com dor e morte, todo dia. Vocês não. Vocês se tornaram tranqüilos. A questão é economia. ...a maioria dos americanos estão isolados da morte.</em>"</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Bem, ele então vai fundo em buscar o responsável. Até ai, louvável! Mas o sentimento de posse ainda é gritante. Escurecendo a sua visão. E como foi o "Acorda!" dele? Vendo o filme, saberão.</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Por último, a personagem da Jennifer Connelly. Mas essa soube trabalhar bem com culpas e perdas. Para uma mãe, passar o que ela passou... E que soube como acordar desse pesadelo. Também merece destaque. Quando digo trabalhar os sentimentos, é porque eles fazem parte de nós. Precisando que tomemos consciência dele. E sem culpar a ninguém por mantê-los.</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Enfim, um bom filme; que eu até voltaria a assistir.<br />
</span></p>
<p><span style="color:#003300;">Por: Valéria Miguez.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[The Three Duds]]></title>
<link>http://mystrangetheories.wordpress.com/?p=50</link>
<pubDate>Wed, 16 Apr 2008 00:21:36 +0000</pubDate>
<dc:creator>whiteymcwheatbread</dc:creator>
<guid>http://mystrangetheories.no.wordpress.com/2008/04/16/the-three-duds/</guid>
<description><![CDATA[A recent comment of mine (on another blogger&#8217;s page) made me decided to put the three movies]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>A recent comment of mine (on another blogger's page) made me decided to put the three movies I saw this last week into one review, or more so what to title it. I think <em>The Three Duds</em> about sums it up. Hey, hey, that is not to say "do not read my post" because I do not write for myself.. I saw the movies. I write for YOU!</p>
<p>Ok so let me start with...</p>
<p style="text-align:center;"><strong><img class="aligncenter" src="http://www.cinemaretro.com/uploads/therewillbeblood.JPG" alt="" /></strong></p>
<p>It was supposed to be an AWESOME movie.... It won 2 Oscars with another 46 wins &#38; 40 nominations. Am I crazy for not liking it? Maybe I am, or maybe the critics are on something. Give me some of what they have! I am VERY glad I did not see this movie in the theater (I had thought about it). I am a bit disappointed I rented it from Blockbuster and not Redbox because it would have been cheaper.</p>
<p>The movie was very slow. It jumped forward in time without making note of it. At times it had me scratching my head and WORST of all I thought the ending was so stupid.  The cinematography was good I will give the critics that but everything else pretty much blew. I liked the acting. I HATED the score (background music, sounds, etc). The movie gave me a headache.</p>
<p>Speaking of this movie. My husband came home yesterday and told me his co-worker bought There Will Be Blood. He then told me of the conversation that transpired.</p>
<p> My husband: "did you open it yet?"</p>
<p>His co-worker "No... WHY?</p>
<p>My husband "DON'T, rent it first and then decide if you want to own it".</p>
<p>So it is not just me people. I give the movie <strong>2 stars</strong> with a reminder to myself not to watch anymore Academy Award Winners before hearing a review from someone who has seen it first.</p>
<p> </p>
<p>Next let's go with...</p>
<p style="text-align:center;"><strong><img class="aligncenter" src="http://z.about.com/d/movies/1/0/f/1/Q/reservationroadposter.jpg" alt="" /></strong></p>
<p>I saw the cover of this movie and thought "why have I not heard anything about this movie before". Usually that is a bad sign... though I have found a couple of good movies that way. The movie had some really good actors in it. One being Jennifer Connelly, who happens to be one of my husband's favorites because he thinks she is hot, not because of her acting skills (even though he will tell you otherwise). I do not think she is hot but I do like her acting.</p>
<p>The acting was pretty good. The story was ok nothing out of the ordinary. Everything else was alright. This movie was very depressing. After the movie ended I seriously was crying and I was feeling horrible. I was like WTF.  (read: I had no idea why I was crying). I do not know if I would have liked this movie more if I had not been a parent but since I am one I guess I will never know.</p>
<p>Note: I do hope I never have to find out what the parents were going through. I give the movie <strong>3 stars</strong>. If you like depressing movies then watch this one.</p>
<p> </p>
<p>Usually one saves the best for last but not me...</p>
<p style="text-align:center;"><strong></strong></p>
<p style="text-align:center;"><img class="alignnone" src="http://imagecache2.allposters.com/images/pic/MMPO/505592~Alvin-and-the-Chipmunks-Posters.jpg" alt="" /></p>
<p>I was ALWAYS a fan of this T.V. show. I was very excited when I heard the movie was being made and even more so when it came out. I wanted to see it in the theater but never got a chance to, so when it came out on DVD I just HAD rent it. I wanted to buy it but my husband would not "let me" because he was did not have a much faith in the movie as I did. I am very glad he did not "allow" me to purchase it.</p>
<p>I was EXTREMELY disappointed in this movie. I did not like the acting (even though I like the actors), the music was way to trendy (I am not even that old), and a lot of the movie seemed forced (read: they were trying too hard). I think the movie was directed at the tween and teen age groups. I should have paid more attention to the movie poster. The movie was so bad my two children were not even interested in it... Let me take that back and instead say the only parts my kids liked were the singing ones.</p>
<p>I have one friend who LOVED this movie (she happens to be just outside of a teenager).  I think true Alvin and the Chipmunk fans will be just as disappointed as I was. This movie gets <strong>1 star</strong>.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Clean Water]]></title>
<link>http://goodtube.wordpress.com/?p=36</link>
<pubDate>Wed, 09 Apr 2008 19:32:42 +0000</pubDate>
<dc:creator>goodtube</dc:creator>
<guid>http://goodtube.no.wordpress.com/2008/04/09/clean-water/</guid>
<description><![CDATA[When it comes to water the hardest thing we have to do is decide between Smart or Fiji, sparkling or]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>When it comes to water the hardest thing we have to do is decide between <a href="http://www.smartwater.com">Smart</a> or <a href="http://www.fijiwater.com/">Fiji</a>, sparkling or still. A bottle with a sports top or twist top. We have no idea what it would be like to go thirsty or die of dehydration.</p>
<p>This is not the reality for 1.1 billion people in the World today. People have to walk miles to collect water for their families, the water is dirty and full of disease. It is the sad reality of many developing countries.</p>
<p>Luckily, for some of those 1.1 billion people Scott Harris founded <a href="http://charityis.org">charity:water</a>. A charity devoted to bring clean water to third countries around the World. The organization sells twenty dollar bottles of water, with all the proceeds going to a fund that build wells in developing countries.  Clean water improves health, hygiene and overall quality of life. Having water accessible saves families time allowing mothers to work and children to get an education.  </p>
<p>Check out charity:water's new video starring Jennifer Connelly  and directed by Terry George (director of Hotel Rwanda).</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/s2mFpk6TI_s'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/s2mFpk6TI_s&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p>The video is great because it takes a situation happening in African villages everyday and brings it home. It shows what we would have to go through each day, what our children would drink if we didn't have clean water in our taps, fridges and shelves. </p>
<p>This year the <a href="http://www.who.int">World Health Organization</a> dedicated <a href="http://goodtubeorg.blogspot.com/">World Health Day</a> to "Protecting Health from Climate Changes". As the climate changes due to an increase in greenhouse gasses in the atmosphere our water supply is affected. While most developed countries don't notice, the countries who get their water from rivers and streams do notice. Flooding, sporadic rainfall and drought all affect the water supply and the spread of water born viruses.</p>
<p>Water is a necessity of life, H2O is used in nearly all of humans cellular functions. It's great to see an organization be so successful in bringing water to those who need it most. You go <a href="http://charityis.org/donate/">charity : water</a>!</p>
<p> </p>
<p> </p>
<p> </p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Reservation Road (George, 2007) [C+]]]></title>
<link>http://matchcuts.wordpress.com/2008/04/04/reservation-road-george-2007-c/</link>
<pubDate>Fri, 04 Apr 2008 05:49:05 +0000</pubDate>
<dc:creator>gcheath19</dc:creator>
<guid>http://matchcuts.no.wordpress.com/2008/04/04/reservation-road-george-2007-c/</guid>
<description><![CDATA[Heartbreaking performances from Joaquin Phoenix and Jennifer Connelly (her &#8220;realization of gui]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:left;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:'Lucida Grande';font-size:11px;line-height:normal;white-space:pre-wrap;">Heartbreaking performances from Joaquin Phoenix and Jennifer Connelly (her "realization of guilt" scene is astonishing) can't save the tired script or generic plot elements on display.</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://scapegraceistmeinschatz.wordpress.com/2008/03/31/57/</link>
<pubDate>Mon, 31 Mar 2008 07:52:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>scapegraceistmeinschatz</dc:creator>
<guid>http://scapegraceistmeinschatz.no.wordpress.com/2008/03/31/57/</guid>
<description><![CDATA[
Another version of Shake Hand with The Devil, telling Paul Rusesabagina&#8217;s story, a manager of]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><a href="http://scapegraceistmeinschatz.wordpress.com/files/2008/03/hotel_rwanda.jpg" title="hotel_rwanda.jpg"><img src="http://scapegraceistmeinschatz.wordpress.com/files/2008/03/hotel_rwanda.jpg" alt="hotel_rwanda.jpg" /></a></p>
<p>Another version of Shake Hand with The Devil, telling Paul Rusesabagina's story, a manager of a Belgian owned hotel in Rwanda.</p>
<p>Between April and September 1994, Rwanda was in a political uproar leading to the massacre of million of Tutsi minorities by the Hutus.It's supposed to be very easy for Paul,a Hutu himself, despite his Tutsi wife,to simply turn his back on if not joining the euphoria of the blood shed orgy.But instead,he opened his hotel as a secret refugee,saving more than a thousand Tutsis and risking himself as another "Tutsi cockroach".</p>
<p>Of course it's easier to be said than done.On the process,Paul was entangled in certain complexities.The most interesting one was how,in spite of his own mental deprivation,he insisted on portraying himself still as a professional hotelier.Not only so that their secret refugee left unattaked, but also it's vital for the Tutsis to maintain a sense of hope in the verge of insanity. This was clearly seen when he avoided Dube,his ever faithful staff from seeing him in the middle of his tears.</p>
<p>Many ironic scenes were catched here. A cynical TV journalist said to Paul when he was elated for the possibility of the world to save them when they saw the video of the massacre: "If people see this footage, they'll say how terrible it is and then go on eating their dinner."</p>
<p>But indeed the world really turned their back. The UN forces're not allowed to shoot as they're told to be the "peace keepers",not the "peace makers". Although the Tutsis were defenseless without military power to support them, there's clearly enough foreign army in Rwanda to do that.The problem was they're ordered only to evacuate the foreigners, even not including Paul, who had swallowed all the ridiculous western manners,wine,and chocolates through his life. He's still black and he's not even a nigger.</p>
<p>To survive this tumult and save the people in his care,Paul was forced to be smart in making quick decisions.All along his years,he had been raised to understand the true strength of power.As a wheeler-dealer he realized the importance of trading favors here as well as how thousand of lives at his hand relied on his stock of cigars and scotch left to bribe the Hutu<br />
military.</p>
<p>And as if everything he had done was not enough, in the last second, when his family finally obtained the visa required to get out off Rwanda, Paul even decided to stay behind in the hotel with the rest of Tutsis which led his wife and kids to hysteria when they were evacuated by UN convoy.</p>
<p>Unlike SHTD, Hotel Rwanda was downlaying the actual gore. But still, the movie would bring you not only to feel that your heart was being squeezed out by the irony, but also to the brink of helpless alarm how the seething hatred would finally burst.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[[Resenhas] Traídos Pelo Destino]]></title>
<link>http://cinemagia.wordpress.com/2008/03/28/traidos-pelo-destino/</link>
<pubDate>Sat, 29 Mar 2008 01:53:40 +0000</pubDate>
<dc:creator>Tommy Beresford</dc:creator>
<guid>http://cinemagia.no.wordpress.com/2008/03/28/traidos-pelo-destino/</guid>
<description><![CDATA[Qualquer filme que tenha Joaquin Phoenix ou Mark Ruffalo é bom chamariz para que eu vá ao cinema. ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><img align="right" src="http://cinemagia.wordpress.com/files/2008/03/cartaz_traidos_pelo_destino.jpg" alt="Traäos pelo Destino, cartaz" />Qualquer filme que tenha Joaquin Phoenix ou Mark Ruffalo é bom chamariz para que eu vá ao cinema. São dois grandes jovens atores que (em especial o segundo) ainda não conseguiram a popularidade que deveriam ter (e, acho eu, o próprio respeito da crítica).</p>
<p><a target="_blank" href="http://www.imdb.com/title/tt0831884/">Traídos pelo Destino</a> (o título em português de "Reservation Road", bem no já conhecido estilo "juntei palavras que acho bonitas e já foram muito usadas em outros filmes e mandei pra tradução") junta Phoenix e Ruffalo, e o resultado disso é um bom apanhado de ótimas cenas dos dois, juntos ou separados. </p>
<p><!--more [Leia o texto completo clicando aqui] -->O filme de Terry George (diretor do elogiado "Hotel Rwanda" e um dos roteiristas do excelente "Em Nome do Pai", com Daniel Day Lewis, de 1983) é interessante. Tem um início triste, um meio morno e um ótimo final que compensa o resto. Embora sem brilhantismo, trata do sentimento de paternidade, sempre inexplicável e mais ainda quando envolve a perda de quem geramos, criamos, mais amamos. É em meio a uma perda que os personagens de Phoenix e Ruffalo se envolvem (ok, ok) 'traídos pelo destino': o que chamarei de "grande confronto final" mostra com bastante generosidade o talento dos dois.</p>
<p>Mas, curiosamente, quem realmente brilha no filme são as mulheres. Mira Sorvino está ótima e não deveria ter ficado tão longe das telas nos últimos anos (em compensação, <a target="_blank" href="http://www.imdb.com/name/nm0000227/">sua ficha no IMDB</a> diz que em 2008 há diversos novos trabalhos cinematográficos, além de uma participação na TV em "Dr House"). Com apenas 9 anos, Elle Fanning (de "Deja Vu" e "Babel", mas ainda conhecida apenas como "a irmã mais nova de Dakota Fanning") arrasa, e ouso dizer (talvez para horror de alguns) que pressinto que ela se mostre mais talentosa que a irmã (que eu adoro) e com um futuro ainda mais promissor... É esperar pra ver.</p>
<p>Mas o filme é de <a target="_blank" href="http://www.imdb.com/name/nm0000124/">Jennifer Connely</a> (também oscarizada, como coadjuvante por "Uma Mente Brilhante"). Ainda que num papel menor que Phoenix e Ruffalo, é ela quem melhor consegue demonstrar toda a intensidade de sofrimento que a perda de um filho ocasiona e totalmente inexplicável em palavras. O ingresso está totalmente bem pago por causa desta excelente atuação.</p>
<p><img src="http://cinemagia.wordpress.com/files/2008/03/cena_traidos_pelo_destino.jpg" alt="Traäos pelo Destino, cena com Elle Fanning, Mira Sorvino e Jennifer Connely" /></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Droga do przebaczenia]]></title>
<link>http://gpkt.wordpress.com/?p=122</link>
<pubDate>Thu, 20 Mar 2008 12:23:01 +0000</pubDate>
<dc:creator>lem</dc:creator>
<guid>http://gpkt.no.wordpress.com/2008/03/20/droga-do-przebaczenia/</guid>
<description><![CDATA[

Czasem niespodziewany splot wydarzeń, potrafi sprawić, że wszystko się odmieni. Na lepsze lub ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://gpkt.wordpress.com/files/2008/03/drogaplakat1.jpg" title="drogaplakat1.jpg"></a></p>
<div style="text-align:center;"><a href="http://gpkt.wordpress.com/files/2008/03/droga121.jpg" title="droga121.jpg"><img src="http://gpkt.wordpress.com/files/2008/03/droga121.jpg" alt="droga121.jpg" /></a></div>
<p align="left">Czasem niespodziewany splot wydarzeń, potrafi sprawić, że wszystko się odmieni. Na lepsze lub gorsze. Przekonywał o tym Kieślowski, za nim powtarzał te prawdę Tykwer, czy ostatnimi czasy Inarritu. <b>Terry George w „Drodze do przebaczenia”</b> usilnie próbuje nawiązać dialog z poprzednikami. Wielka szkoda, że w jego ustach znajduje się tak niewiele własnych słów. Większość stanowi kalkę. Bywa, że nieudolną.<!--more--></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">George zgromadził na ekranie plejadę osobistości aktorskich. Wszyscy znajdują się na fali wznoszącej – ich kolejne role są coraz ciekawsze, bardziej złożone (<b>Mark Ruffalo</b>,<b> Joaquin Phoenix</b>) lub przynajmniej w niczym nie ustępują wcześniejszym dokonaniom (<b>Jennifer Connelly</b>, <b>Mira Sorvino</b>). Bestsellerowa powieść Johna Burnhama Schwartza stanowiła nie lada okazję do zaprezentowania nietuzinkowych talentów odtwórców głównych ról, a samemu reżyserowi mogła zagwarantować bilet do ekstraklasy Hollywood.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">Terry George, który oprócz reżyserii zajął się również napisaniem scenariusza do filmu – wespół z autorem książkowego oryginału, postanowił odpuścić sobie długie wstępy. Inicjuje historię kilkoma obrazkami życia idyllicznego (rodzina Learnerów) oraz żywota nieco pokręconego, ale mimo to dającego radość (Dwight Arno i jego syn). Po minimalistycznej ekspozycji niemal natychmiastowo rzuca widzów w wir wydarzeń – Arno (coraz trafniej dobierający scenariusze Ruffalo) powoduje wypadek samochodowy, w którym potrącony zostaje syn Ethana Learnera (Phoenix). Wkrótce 10-letni Josh umiera, a zbiegły z miejsca zdarzenia Dwight wcale nie kwapi się, by ponieść konsekwencje swojego postępowania.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">Reżyser każe nam sądzić, że przed tragiczną nocą małżeństwo Ethana i Grace Learnerów należało do perfekcyjnych – w ekspozycji kreśli jedynie powierzchowny zarys sielanki, unika zagłębiania się w detale. Szczegółowo analizuje dopiero powolny rozkład rodziny, wzajemne oddalanie się małżonków, niepotrafiących udźwignąć niesionego ciężaru śmierci dziecka. Ethan rozpoczyna na własną rękę poszukiwać zabójcy, poprzez internet odnajduje podobnych mu desperatów, niezadowolonych z działania organów ścigania. Wszystko, aby zagłuszyć rozpacz po śmierci Josha. Z kolei jego żona popada w depresję. Ironia losu – oraz wola scenarzysty – chce, że, gdy ojciec rodziny Learnerów zacznie szukać pomocy u prawników, którzy będą mieli za zadanie wpłynąć na efektywniejsze działanie policji, trafi do zabójcy – Dwight Arno pracuje w kancelarii prawniczej.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">Z dwojga protagonistów znacznie ciekawiej zarysowany jest bohater grany przez Ruffalo. Przede wszystkim intryguje niewiedza, czy zżerają go wyrzuty sumienia, czy jedynie obawia się zdemaskowania jako sprawcy. Aktor kreuje swoją rolę w taki sposób, że naprawdę niezmiernie trudno tego dociec. Postać Dwighta przynosi też ze sobą bardziej nośną historię – to facet przegrany życiowo, po rozwodzie (jego byłą żonę znakomicie zagrała wspomniana Mira Sorvino), który w życiu nieustannie dokądś biegnie, do końca nie wiedząc dokąd i w jakim celu. Chyba, że po to, aby uciec, bo liczy się dla niego tylko syn, z którym namiętnie ogląda mecze baseballa. Nie ma niczego ponadto, znaczącego cokolwiek w oczach Arno. Ethan Learner natomiast na początku swojej drogi jawi się jako, sztampowy niemal, cierpiący ojciec – postać skonstruowana zupełnie bez wyrazu. Stopniowo – co nie jest dlań żadnym novum – Joaquin Phoenix walczy o bohatera, naprowadzając go na odpowiednie tory.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">Nieźle wypadają podszepty z internetowego forum osób, które straciły bliskich w wypadkach samochodowych, a sprawcy przestępstwa zbiegli z miejsca kraksy. Wyzyskanie sprawiedliwości ma przynieść Learnerowi upragnione ukojenie. Pochłonięty, niczym Charles Bronson w „Życzeniu śmierci”, żądzą zemsty, Ethan przestaje zajmować się pozostałymi przy życiu członkami własnej rodziny. Znamienne, że w familii Learnerów z nagłą śmiercią Josha zdaje się najlepiej sobie radzić jego siostra Emma, która na szkolnym występie dedykuje zmarłemu bratu utwór, ale w życiu codziennym stara się podążać do przodu.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;" align="center"> <a href="http://gpkt.wordpress.com/files/2008/03/droga12.jpg" title="droga12.jpg"></a></p>
<div style="text-align:center;"><a href="http://gpkt.wordpress.com/files/2008/03/droga2.jpg" title="droga2.jpg"><img src="http://gpkt.wordpress.com/files/2008/03/droga2.jpg" alt="droga2.jpg" /></a></div>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">Bez wątpienia <b>sama historia z „Drogi do przebaczenia” jest wtórna</b> – choćby w „21 gramach” Alejandro Gonzalez Inarritu opowiedział o pokutowaniu za winy, w dodatku powiązane z samochodowym wypadkiem, daleko sprawniej, także jeżeli chodzi o formę. U George’a zdarzają się zmiany perspektywy – wtedy na chwilę patrzymy na świat oczyma przerażonego Dwighta lub rozsypującego się Ethana. Ale jest ich zbyt mało, by przyciągnąć widza szukającego wizualnych atrakcji. Zaniechanie przezroczystości formalnej przynosi jedynie skutek w postaci krótkotrwałego skołowania odbiorcy.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;line-height:150%;">Emocje drzemiące w tej dramatycznej sytuacji również w dużej mierze pozostają ukryte. Reżyserowi nie udaje się ich wyzwolić. Mało w tym winy aktorów, którzy tylko kilkakrotnie – szczególnie Connelly w duecie z Phoeniksem, podczas sceny kłótni na balkonie wypadają teatralnie – mają kłopoty z odpowiednią ekspresją. Więcej winy leży po stronie skryptu, który metodycznie wikła bohaterów w zaplanowane z góry sytuacje, nie oferując żadnej przekonującej wolty. <b>Rozwiązanie daje się przewidzieć wiele minut wprzód, a i wnioski, płynące z finału, są tak nie odkrywcze</b>, że, w trosce o przyszłą karierę Terry’ego George’a, nie będę ich tutaj prezentował. Jednak Markowi Ruffalo należy się burza oklasków. To już druga jego – po roli detektywa Dave’a Toschiego w „Zodiaku” Davida Finchera – ubiegłoroczna kreacja, zupełnie niezauważona przez Akademię. Wielki błąd.</p>
<p><u><b>Tekst: Lech Moliński</b></u><br />
<code></code><i><br />
Tytuł: Droga do przebaczenia/ Reservation road<br />
Reżyseria: Terry George<br />
Występują: Joaquin Phoenix, Mark Ruffalo, Jennifer Connelly, Mira Sorvino</i></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[<strong>Hotel Rwanda</strong> - <em>di Terry George</em>]]></title>
<link>http://nonhosonno.wordpress.com/?p=354</link>
<pubDate>Thu, 17 Mar 2005 10:57:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>nonhosonno</dc:creator>
<guid>http://nonhosonno.no.wordpress.com/2005/03/17/hotel-rwanda-di-terry-george/</guid>
<description><![CDATA[Come si deve giudicare un film come Hotel Rwanda? La coproduzione italo-canadese-sudafricana, dirett]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:small;">Come si deve giudicare un film come <em>Hotel Rwanda</em>? La coproduzione italo-canadese-sudafricana, diretta dall’irlandese Terry George e passata in rassegna all’ultimo festival di Berlino non spicca particolarmente per originalità di messa in <img class="alignright size-full wp-image-355" src="http://nonhosonno.wordpress.com/files/2008/08/rwanda.jpg" alt="" width="222" height="310" />scena, scrittura, regia; eppure si differenzia dal prodotto medio, ugualmente non troppo brillante, perché è un film “di denuncia”. <em>Hotel Rwanda </em>è stato girato per ricordare al grande pubblico la tragedia rwandese, ovvero quel milione di morti causati dalla pulizia etnica degli Hutu e dalla reazione sanguinaria dei Tutsi a metà degli anni Novanta. Morti che non hanno interessato molto le nazioni occidentali, che se ne sono tranquillamente lavate le mani e sono state a guardare mentre un genocidio terribile si compiva nel paese africano (ex colonia del Belgio). L’Africa, la cui popolazione può pure morire di fame e guerre, è il rimosso della società globale, il luogo dell’oblio, un continente che serve soprattutto a far vendere armi (la Francia ha sempre venduto armi ai guerriglieri Hutu) e a far da cloaca massima al mondo... Insomma, è giusto che un film come <em>Hotel Rwanda</em> sia stato prodotto, visto che l’informazione non fa sempre il suo dovere e non lo fanno neppure lettori e cittadini (assieme a Gente o TVsorrisi e canzoni in edicola vendono anche giornali che di queste cose se ne occupano, ma sulle tirature non c'è paragone). </span></p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:small;">Però <em>Hotel Rwanda </em>non è un film memorabile. La vicenda, una storia vera, è quella del rwaundese Paul Rusesabagina, che è riuscito a mettere in salvo 1200 persone da morte certa solo perché era direttore di un albergo a quattro stelle, dove ricchi occidentali svernavano nel paese dei bingo bongo (come gentilmente li ha chiamati Bossi una volta). Paul è riuscito a salvare tutti con mezzi privilegiati, mezzi di cui la normale popolazione non godeva: una telefonata al proprietario dell’albergo (un belga), appelli ad amici ricchi, occidentali, potenti, un po’ di corruzione nell’esercito hutu a furia di birre, liquori e cibi prelibati. Era l’unica scelta per Paul, perché l’Onu in quel caso è intervenuta solo per far evacuare gli occidentali presenti nel paese (e nell’albergo), lasciando tranquillamente gli africani massacrarsi tra loro. La scena più bella del film è quella in cui i turisti vengono fatti salire sugli autobus delle Nazioni Unite, per essere portati fuori da un paese in fiamme, mentre migliaia di neri vengono lasciati nell’albergo-fortino. E il povero Paul, abituato ad aver a che fare con gli occidentali, apparentemente civili, ha capito di essere solo carne da macello per i governi dei visi pallidi. A fare un film su questi temi non c'è niente di male, anzi. Però se il film non incide anche su un piano estetico ed emotivo (tutto scorre come da copione), l’impressione è che il suo lavoro informativo sia debole e appaghi il vuoto di memoria solo per le due ore della proiezione, non lasciando tracce a lungo termine. Le uniche veramente necessarie. </span></p>
<p style="text-align:justify;">
<div style="text-align:justify;"><span style="font-size:small;"><span style="font-size:small;">Hotel Rwanda, di Terry George, Canada/GB/Italia/Sudafrica, 2004, 121 minuti</span></span></div>
<p style="text-align:justify;">
<div></div>
<p><span style="font-size:small;"></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"><span style="font-size:small;">Cast: Don Cheadle, Sophie Okonedo, Nick Nolte, Joaquin Phoenix, Roberto Citran</span></p>
<p style="margin-bottom:0;text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:justify;"><span style="font-size:small;">Uscita: 11 marzo 2005</span></p>
<p> </p>
<p></span></p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
