Организаторы Баркемп-Кавказ сообщают, что получены несколько тревел грантов на покрытие транспортных расходов участников BarCamp.

Крайний срок подачи заявок на получение тревел-гранта - 16 мая, ответ Вы получите 19 мая (возможно, раньше).

Drie dagen terug hebben we de eveneens regenachtige Kackars achter ons gelaten. In het eko-kamp waren we ondertussen onderdeel geworden van het Hemsin-gezin Demirci: vader Mehmet (tevens gids, kamp-bouwer, fotograaf en schrijver), moeder Kader, puberdochter Gunedya (14) en de kleine Daglar (4). Jammer genoeg was de overeenomstige vocabulaire gering maar desalniettemin hing er een knusse sfeer.

De eerste dag hebben we lekker gewandeld door de groene bergen en Hemsin en Laz-dorpjes aangedaan. De volgende dag zijn we mee de jeep (uit 1973, in originele staat) ingenomen naar Ayder, een bergdorpje iets verderop en 1000m hoger. Mooi, bijna Zwitsers met houten chalets. Het hing behoorlijk in de wolken en die zijn we helaas niet meer kwijtgeraakt, de volgende 1,5 dag zaten we er middenin.

 Dinsdagavonds rond een uur of negen zijn we op de bus naar Tbilisi gestapt met het idee daar de volgende ochtend, rond een uur of zes aan te komen. Op de grens zijn we echter gestrand. De elektriciteit was uitgevallen op de grens (de Turkse douane gebruikte mobieltjes en aanstekers om onze gezichten ter controle bij te lichten). En de grens bleef dicht.  Pas rond vier uur mochten we door. Het zou een brakke dag worden. De bus was nogal oud en versleten en het wegendek in Georgie is niet al te beste staat. Gelukkig was de bus grotendeels leeg en konden we een plekje vinden om onze ogen te sluiten, maar van echt slapen is het niet gekomen.

We kwamen rond twaalven lokale tijd in Tbilisi aan en daar bleek dat we ons toch wat beter hadden kunnen voorbereiden (we wisten al niet dat er een tijdverschil was). Het is een fraaie stad,  mooi groen, gelegen tussen twee heuvels met een flinke rivier in het midden, veel met wijnranken overdekte tuinen, kleurige huizen en veel typisch Georgische kerken (met lange torens eindigend in een hoekige puntdak).

Maar het is ook een stad waar je in je eentje voor staat. De taal is onbegrijpelijk. Het alfabet lijkt op een omgekeerde pan spagetti; daar word je niks wijzer van. Op het busstation waren de buskaartjesverkopers en taxichauffeurs erg opdringerig, terwijl wij nog niet eens Georgisch geld (de lari) hadden weten te bemachtigen. Met een uurtje slaap viel dat dus even niet mee.

Snel ons hotel gevonden en daarna de stad ingetrokken,  die we gisteren meer uitgebreid verkend hebben, inclusief een badder- en scubsessie in de beroemde zwavelbaden. Het is een bijzondere ervaring. Enerzijds heel Europees (hoewel Nienke er meer Soviet-associaties bij heeft). Statige gebouwen, een brede boulevard met alle grote modemerken, veel geblindeerde mercedessen.

Anderzijds lijkt de stad omhuld met een laag Caucasische wildheid. Het verkeer is levensgevaarlijk. Als je oversteekt,  weet je ineens hoe het voor dat hert moet voelen als het in je koplampen kijkt en niet weet of het weg moet springen of moet blijven staan. Veel bedelaars en ach, waren het maar junks en alcoholisten, maar nee, het zijn vooral oude vrouwtjes. De gebeurtenissen van de afgelopen twintig jaar (staatsgrepen, aardbeving, opkomst van de zware criminaliteit, drie regio's die zich willen afscheiden, twee daarvan zijn geslaagd, met duizenden Georgische vluchtelingen als gevolg) zitten in de stad gekrast. Het voelt een beetje als lopen door Berlijn: de geschiedenis ademt uit de stenen en het plaveisel.  En ook hier is het geen fraaie historie.

Het is zoals gezegd geen makkelijke stad. Hij zit boordevol energie, die ongericht lijkt. Onze reisgids,  vier jaar oud, is al hopeloos verouderd. Straatjes vol restaurants lijken verdwenen,  hotels bestaan niet meer en alles lijkt anders dan het lijkt, misschien ook door het raadselachtige schrift. Ondertussen is de sfeer hier ook heel ontspannen en als je even het vieze laagje eraf pelt, dan blijkt er heel wat moois onder te zitten. Misschien...  over een paar jaar dat Tbilisi een echte parel kan zijn; het is nu vooralsnog een interessante ervaring.

De komende dagen gaan we verder het land in. Morgen naar de oude hoofdstad Mtschetka, die tevens het spirituele hart van het land is. Die spiritualiteit is alomvertegenwoordigd. Als Georgiers langs een kerk lopen, dan slaan ze 3 kruizen. Opvallend veel jonge mannen lopen in priestergewaad. Daarna gaan we naar het noorden, naar het echte Caucasische hooggebergte, naar Kazbegi. Dat ligt nog net in de veilige gebieden (veel gebieden kun je niet in vanwege seperatisten en bandieten) en biedt uitzicht op de hoogste bergen van Europa die je voor een groot deel kunt verkennen (bijna zesduizend meter). Schijnt heel bijzonder te zijn.

Vervolgens gaan we langzaam weer richting Turkije. In ieder geval langs Gori, waar Stalin is geboren en opgegroeid. Dat is nog steeds een pervers bedevaartsoort dat heel surrealistisch schijnt te zijn. We zullen vermoedelijk eindigen bij de Zwarte Zee, maar dat zien we nog wel. Wederom, later  meer.

Installation Silk Museum Tbilisi, 2008

In April 2008, within the framework of ‘Archidrome’ - contemporary art archive, a collaborative project between Georgian, Dutch (the Hague), Armenian and Turkish artists will take place in the ‘Silk Museum’ in Tbilisi, Georgia. The outcome of the project will also be presented in the Hague and Berlin.

Invited artists will work in a close collaboration with the team of ‘Archidrome’. For a period of three weeks they will create a platform for exchange of information, brainstorm sessions, group and individual projects and research around the theme ‘Archidrome’ - contemporary art archive. See also: www.geoair.blogspot.com

'Georgian Politics', Installation Silk Museum, 2008

De fapt bajetii astia doi (staf-urile de consilieri) au negociat "la leu" desfasurarea de rachete si radare in Cehia si Polonia, problema Ucraina nefiind finalizata cu un compromis.

"Kasparovii" ("sahistii") au obtinut pe pere, evident, ...mere. Ce soi de mere? Pai sa ne uitam putin prin curtea Georgiei la ce se intampla zilele astea cu Osetia de sud si Abhazia... Ca doar nu credeati ca politica mondiala se conduce dupa principii si legi general acceptate?! Aaa nu.. Totul in aceasta lume stramba si handicapata, atat la nivel micro cat si macro se conduce dupa legea bunului plac, dupa voia celui mai tare. Singura lege ce ne guverneaza la urma urmei lumea este legea junglei...

Oficial si neoficial Kosovo are si va avea precedente, beneficiarii nefiind, evident, printre cateii planetei...

1=

Es labprāt uzzinātu, ko ar to ir gribējis pateikt sulas pakas iepakojuma dizaina autors, taču neesmu īsti pārliecināts, vai vēlētos viņu satikt.

P.S. Mazā meitenīte ļoti atgādina kādu šausmu filmu, taču nevaru atcerēties nosaukumu - ir idejas?

Mcdonalds Tbilisi centrā.

Gruzīnu ēšanas tradīcijas visticamāk ir ievietojušas šo valsti Svara Vērotāju melnā saraksta augšgalā - vispirms tiek atnesti apmēram 50 mazi šķīvīši ar visdažādākajām uzkodām, svaigiem dārzeņiem, zaļumiem un tad kad tu esi pēc pirmajiem 10 tostiem (pirmie  ir par viesiem, dzimteni, vecākiem, bērniem, tiem, kas no mums aizgājuši, sievietēm, vīnogu ražu - šie ir jādzer stāvus un jāizdzer visa glāze sausa) jau pamatīgi iereibis un saēdies tā, ka vairs nevar paskatīties pat uz Ļoti Garšīgajām Uzkodām, kas stāv uz galda acu priekšā, sāk nest īsto ēdienu - šašliku, hinkāļus (tādi kā pelmeņi, tikai 5reiz lielāki) un citus gardumus. Vienīgais mierinājums, ka pēc gruzīnu tradīcijām tukši šķīvji uz galda nozīmē, ka namatēvs nav bijis uzdevumu augstumos un ēdiena ir bijis par maz. Pēc šādām gastronomiskām orģijām ieraugot Tbilisi centrā McDonalds "restorānu", radās pamatots jautājums - kurš un kāda velna pēc uz turieni vispār iet???

(Vēlāk noskaidrojām - ap McDonalds spietoja  tie mazie idioti, kuri uzskata, ka klausīties čerkstošas skaņas mobilajā telefonā uz pilnu skaļumu ir cool. Vienīgais, ar ko viņi atšķīrās no mūsu mazajiem idiotiem - viņi klausījās  gruzīnu  mūziku. Kaut kā neesmu pamanījis Rīgā pusaudžu bariņus, kuri klausītos telefonā Latvijas Radio 2 repertuāru. )

Starp citu, gruzīniem populārākais ir  cūkgaļas šašliks, jo viņi ir pareizticīgie un drīkst ēst, ko vēlas. Jēra šašliks vairāk ir apkārtesošo musulmaņu valstu ēdienkartē, jo musulmaņi neēd cūkgaļu. Vēl interesanti, ka visi gruzīni skaļi smejas, kad viņiem sāk stāstīt par gaļas marinēšanu - to darot tikai tad, ja gaļa nav īsti laba, kā pie mums, ziemeļos. Pie viņiem gruzijā gaļa esot tik maiga un sulīga, ka ar marinēšanu neviens nenodarbojas. Pārbaudīju un principā sava taisnība tajā ir - tik garšīgu un maigu šašliku latvijā nebiju ēdis.

Turpinājums sekos!

...მოკლედ, ვინც ამ აღდგომას და მის მიმდებარე დღეებში (გუშინ, დღეს) ქუჩაში გავიდა, მიხვდება რასაც ვამბობ - თბილისი ცარიელია! ანუ თბილისში დარჩა მარტო ის, ვინც თბილისელია, ანუ თბილისი გახდა ისეთივე კარგი და საყვარელი, როგორსაც მისტირის ჩვენი მამების თაობა და რომელსაც მთელი გოგი დოლიძეები და ძმანი მისნი უმღერიან (ან უმღეროდნენ) სიმღერებს - ”ჩემო თბილისო, ჩემო სექსუალურო ქალაქოო”. ახლა რომ ვაკვირდები ცარიელ და შესაბამისად ლამაზ ქუჩებს ვხვდები, რომ  მართალი ყოფილა ეს ხალხი.

ჩემი სექსი ქალაქი  

The "27 Orbeliani Street" sign is shiny and new, but there is clearly no Kazakh Embassy there.  We asked the guard at the US Embassy down the road (reliably, the building with the highest fences in town) where the Kazakh Embassy might be.  He pointed us to a totally different neighborhood, up the hill from Chavchavadze Ave. at 23 Shatberashvili Street.

Unless you have a meeting with the ambassador though, don't go to Shatberashvili Street because this is an official residence.  We rang the doorbell enough to get his family to open the door to us.  They were very nice to us inspite of ourselves and gave us the address for the Kazakh Embassy in Baku, Azerbaijan where we were headed next.

After the overnight train ride from Tbilisi to Baku, where the cars are like frat houses but with cheaper vodka, we made our way to the Kazakh Embassy in Baku.  We found the building at the provided address on Hasan Aliyev Street in a similar state as the one we found on Orbeliani Street.  A sign was posted on the gate saying that the Embassy had been moved to another address- Hasan Aliyev Passage 15, 8.  After about half an hour driving around in a cab, we gave up, left our driver a 5 and proceeded on foot to find the right directions.  We got new directions and jumped in a new cab, who took us back to the old Embassy.  Our new driver proceeded to ask every person that passed where the Embassy was, and eventually we arrived at the Kazakh Embassy in Baku.  The staff was very friendly and had our visas ready for us the same day for $20.

Giving directions to the Hasan Aliyev Passage is difficult since there are no signs for the street.  It is off the Hasan Aliyev Street about 2 kilometers from the old Embassy away from the inner city of Baku.  Driving away from the inner city, it is on the left up a small hill.  If you pass a Camal Market, a few furniture stores and a bus stop for the 315 bus, you are getting warm.  The turn is across the street from a strange blue/purple colored building.  Once you get onto Hasan Aliyev Passage, follow the instructions below.

Drive into Hasan Aliyev Passage.  Drive down it and make a right at the t-junction.  As you go straight, you will pass a road on your left, do not turn on it - continue straight and up a slight rise as the road turns to the left.  Continue straight past two more streets on your left until you reach a t-junction.  The Jordanian Embassy should be in front of you.  Make a left here.  Drive straight past a street on your left.  Make the next left (there should be a small blue sign indicating the direction of the Kazakh Embassy) and drive straight until you get to the Kazakh Embassy - it should be on your left and has a small blue sign on it.  The streets are small alleys, some of which are not paved, so have faith and good luck.

He also sells foreign magazines. Die Dame from February 1929 features an article about Bauhaus, and Le Théatre from 1913 dedicates the whole issue to a comedy, illustrated with page-size stage photos.

With some fellow bibliophiles he started selling books in 1987 on the pavement under the bridge, along [...] street. That's how the name 'Dry Bridge' came to be. At the time private business was prohibited, except book selling. When Soviet rule was over, more businesses appeared and the market changed into a broader market.

Nowadays, the open air market looks like a hundred attics turned upside down and emptied in neat piles. The pavement is filled with stuff. Sheets and blankets covered with s t u f f . Car parts, rows of hair care equipment, piles of transistors, piles of dusty microchips, rows of Red army paraphernalia; just about everything bric-a-brac – plus the latest software from Redmond. Alexander meanwhile, is finely tuned to the Georgian book market.

Last year the owners of the property decided to develop a shopping mall. There was no room for the open air market and so the municipality proceeded to remove it.

It was time to push Alexander's old idea forward. He showed the city postcards of book stalls along the Seine. If it attracts tourists in great numbers and adds couleur locale to Paris, why not in Tbilisi? The city adopted the plan without objections.

When it's completed later this year, Alexander's stall will be more spacious than the current 1 x 1 m. he operates on now.

Приятно было вновь услышать знакомые голоса, к тому же там собралась веселая компания. Вдвойне приятней узнать среди организаторов кавказского баркемпа нашу Иру Вельскую! (Говорю нашу, но что-то подсказывает мне что обратно нам ее уже не отдадут;) Но, речь не о том.

Еще один сюрприз преподнесла Лена. Во френд-ленте ЖЖ, скромненько так появился *minibar report* . Дочитав до конца я понял что это совсем не, за что я и люблю Лену, не скромненько;) Я признаться, ошарашен. Восхищен и призадумался.

мда... голос Жени, хоть и звучавший в подкасте #95 лишь фоном, отдается неслабым эхом и в горах Кавказа и на побережье Балтики, и на просторах Украины и Центральной Азии, и это ведь только начало. Да?

ჰოდა ენგრეე...

http://www.youtube.com/watch?v=U1h47paxVyY

Double-click to enlarge, read and use!

Ikke akkurat et proffesjonelt lydstudio, men kvaliteten ble likevel OK. Her er vi nettopp ferdige med å ta opp Tsiras historie.

Hjemturen tok 17 timer. Mesteparten av tiden gikk med til venting. Først på flyplassen i Georgia, for vi kom dit altfor tidlig. I Wien sprang vi som gale for å rekke neste fly. Så ble det nesten 6 timer venting i København. Jeg jobbet mesteparten av tiden, så tiden gikk da på et vis. Alt i alt var dette en fantastisk opplevelse, men det var utrolig godt å komme hjem.

Solnedgang over Tbilisi.

• god mat og godt drikke
• hyggelige og oppegående folk
• spennende kursdeltakere med mange innspill
• livsfarlig trafikk med masse tuting
• hus som henger ut høyt over elven
• Kaukasus i det fjerne
• masse kirker
• falleferdige hus og mange restaureringsprosjekter
• slitne ansikter i gatene
• fantastisk vær

Vi er ferdig med dag én av kurset vårt, og ser fram til dag to. Egentlig var det meningen vi bare skulle vise de ferdige filmene for hverandre, men nå ser du ut til at de skal vises for alle rektorene i de ti skolene i Tbilisi som deltar i prosjektet. De er nemlig med på et annet kurs i samme bygning.

Jeg fikk forresten se en liten filmsnutt en av kursdeltakerne hadde laget på fritiden. Hun hadde laget tegninger og satt til musikk. Den var utrolig bra. Jeg kommer trolig tilbake til den senere.

Naturlig nok er jeg uvanlig opptatt av hva som foregår den delen av verden. Både Klassekampen, A-magasinet og Danmarks Radio har har hatt artikler om landet i løpet av den siste tiden. Av en eller annen grunn finner jeg ingen av dem på nettet nå. Dagsavisen har imidlertid en interessant artikkel tilgjengelig på nettet. Det har vært unntakstilstand der i nærmere 20 år, men selv om det tidvis har vært store demonstrasjoner i Tbilisi, merker de fleste lite til uroen. Jeg satser derfor på at turen foregår i rolige former.

Noen av dem jeg jobber sammen har vært i Tbilisi flere ganger. De forteller om et veldig annerledes land. Jeg gleder meg derfor både til å se Tbilisi og til selve kurset.

Reisen er et kapittel for seg. Siden det er et lite land i Kaukasus, med lite trafikk ut og inn, er alle landinger og avganger lagt til natten. Det betyr mange timer på Kastrup siden vi drar fra Torp, et kappløp med tiden på flyplassen i Wien og altså landing midt på natten. Der blir vi visst hentet av en bil fra ministeriet, siden kurset vårt er en del av et prosjekt som er et samarbeid mellom Kunnskapsdepartementet i Norge og Utdanningsdepartementet i Georgia. Trafikken i Tbilisi er visst helt ellevill, så jeg er glad til.

Østli er tidsskriftets redaktør og har skrevet en reportasje med tittel Spesialpedagoger i østerled:

– Det er nødvendig med holdningsendringer og spesifikk kunnskap. Vi trenger læremidler og tilpasning av skolene, bl.a. for å gjøre skolene tilgjengelige for fysisk funksjonshemmede. De skolene som er involvert i prosjektet er modellskoler som kan vise hvordan vi best kan gå videre. Forhåpentligvis kan de bli en form for ressurssentra etter hvert. Når resultatene fra pilotprosjektet er klare, vil vi ha en bakgrunn for videre steg, fremholder hun og legger til at hun håper at det skal bli mulig å forlenge prosjektet, dvs. en implementering på nasjonalt nivå. Tatja Pachkoria legger også vekt på å skape oppmerksomhet om inkludering blant folk flest. Det er utarbeidet informasjonsmateriell, og det satses på å gjøre massemediene interessert i temaet.

Elin Kragset Vold er kommunikasjonsrådgiver ved Lillegården kompetasesenter. Hennes artikkel heter Største hindringen er holdningene:

– Jeg har lyst å reise verden rundt, sier 15 år gamle Salome. Hun snakker flere språk, elsker musikk og har lyst til å lære. Smilet viser hvor usannsynlig hun synes tanken er. Hun kan jo ikke engang komme ut av leiligheten i fjerde etasje, ikke har hun lyst heller. Jeg har ingen frihet, sier hun pragmatisk. Men, det gjelder jo ikke bare meg. Alle jeg kjenner som sitter i rullestol har det sånn.

Les artiklene:
Spesialpedagogikk nr 1 - 2008 (pdf)

Me pareció una ciudad muy viva, caótica. Combina antigua arquitectura georgiana, con mucha arquitectura soviética y algunos edificios modernos que son espectaculares. Todo esto mezclado juntos. La primera cosa que atrajo la atención de todos fue la iluminación Navideña (en Georgia se celebra Navidad el 7 de enero) – los adornos son muy bien trabajados, todo con mucho estilo e imaginación. La ciudad es muy ruidosa, sobre todo por el trafico – es caótico que merece un párrafo adicional (ver capitulo “Trafico en Georgia”). Da mucha pena de no haber podido quedar más tiempo en esta ciudad.

It's somewhat the indoor version of the Mskrali Khidi (Dry Bridge) market. Plenty of (Soviet) gizmos for your entertainment. A red mini sewing machine, a dark-brown coloured credit card-sized calculator with a built-in solar panel, popular in the late eighties. There's an electronic traffic rule learning device. It comes with a pile of punch cards.

"I have been a collector for years. I love to scrounge the Dry Bridge market", says Georgi. Conveniently, his shop carries the same name.

If you have a gadget yourself, you can barter it for something from his collection. If you're lucky there's live music from the open microphone on top. We leave with two 1982 Soviet Party membership cards.

"By the way," says Giorgi, "tomorrow I'm quitting my job. If you give me a day to prepare I join your ride through Georgia."

And with that, it's a deal. Welcome on board, Georgi!

Mskrali Khidi (Dry Bridge Shop)

25 Khandzteli Street – Sololaki District, Tbilisi

Tel: 98 88 18

Open daily from 1 - 11 pm