Plutselig skal alle andre bokstaver også vere med på leiken: Vroff Vroff, Vraff Vraff, Wroff Wroff, Wraff Wraff, Boff Boff. Ja til og med i ei reklame for ei og anna butikkkjede er det ein hund som sei Biff Biff. Eg forstår at eit slikt fenomen kan forklarast med at hunder òg har dialekter. Men det er då eg spør: Kvifor sei katten kun mjau?

Det er vel ikkje heilt riktig å påstå at katten kun sei Mjau. I nokre tilfelle når han kosar seg så sei han Purr Purr, men eg er sikker på at hundene har ti forskjellege måtar å purre på. Nei, her i frå og ut innfører eg at universalspråket for hunden skal vere seg Voff Voff. På denne måten slipper vi slike unødvendige forvirringar som eg har slite med dei siste dagene.

Ein ting som denne saka har fått meg til å lure på er korleis dyr, og då spesielt hunder og katter, høyrer oss mennesker? Eg har kome fram til at Bla Bla Bla kan vere eit nærliggande svar, men ønskjer gjerne innspel på andre moglege alternativ.

"men uroa for dette livet og den svikefulle rikdomen og lysta på alle andre ting kjem inn og kveler ordet, så det ikkje gjev grøde."
Markus 4, 19

Eg nevnte så at det er alt vi uroar oss over i kvardagen som gjer at oss sporar av, og prøver å fylle tomrommet med ting som ikkje er godt for oss. Det var omlag på dette punktet filmen skulle ha kome. Men filformatet var feil, og publikum som no var meint å skulle sjå eit nydelig dramastykke til lyden av Everything frå gruppa Lifehouse vart heller reint uroa då det kun kom lyd frå talartutane - storskjermen var svart.

Gaaaaah, og her hadde eg nettopp sagt at ein ikkje skulle uroa seg(!) Underteikna visste at gode råd var billegare enn han trudde og bad teknikarane skru opp lyden. Eg var nøydd å dramatisere stykket sjølv.

I staden for den følsame stemninga blant publikum som eg alltid opplever når eg ser filmen slik han er meint å sjåast, vart stemninga meir lystig og munter då eg måtte ta rolla til sju skodespelarar. Det var ikkje lenger den tradisjonelle opninga, men kanskje litt meir på linje med ein icebreaker. Men eg sensa at publikum var med, og det var bra. Trass i uvereinsamande software og bildekodexer fekk eg ut eit og anna bodskap i det heile - som seinare skulle vise seg å vere til meg. Eg gjekk inn for landing og avslutta med dette bibelverset.

"Kast all dykkar uro på han, for han har omsorg for dykk."
1. Peter 5, 7

Og sanneleg sei eg; Gud hadde omsorg for meg denne kvelden òg. Det var mange som kom bort til meg i kafèen etter møtet og sa dei likte det dei såg. Eg vart litt høg på pæra til å byrje med, men eg stålbandt meg og prøvde å jekke meg ned.

Det var då det slo meg at opninga kanskje ikkje var til nokon av dei i salen. Kanskje det var direkte til meg Gud tala denne kvelden. Eg har både vore uroa og tvilande den siste tida - men det ser ut til at det ikkje skulle vere nødvending. Nice..!!

Nostalgisk Augneblink #1 - Mine 1o første DVD'ar

1. Blade
2. Blade Runner
3. Siste Spill
4. Johnny Mnemonic
5. The Matrix
6. Studio 54
7. L.A. Confidential
8. Blue Streak
9. You've Got Mail
10. The X-files - The Movie

Nostalgisk Augneblink #2 - Bibelvers å lære utanatt

"For Guds ord er levande og verksamt. Det er skarpare enn noko tvieggja sverd og trengjer igjennom til det kløyver sjel og ånd, merg og bein, og dømmer dei tankar og planar som bur i hjartet."
Hebr 4, 12

Nostalgisk Augneblink #3 - Studietida ved Høgskolen i Ålesund

Gjett om oss somla vekk mykje tid her. Altså missforstå meg korrekt. Det var ei meget lærerik tid, men vi brukte mykje tid på skulen uten å eigentleg lære noko, eller gjere noko viktig - utanom dei obligatoriske timane sjølvsagt. Under denne dødtida var vi hovudsakleg lokalisert på eit grupperom oppe i fjerde etasje. Der gjorde vi unyttige ting som å spel, surfe på nettet og høyre på Skansen Radio. Vi hadde til og med vår eigen signatur på alle ønska vi fekk opplest på direkten: Gutta i fjerde

Minnetriggaren for dette siste nostalgiske moment var eit brukarnavn og passord til FTP-servaren for ei internettside vi skulle lage. Viss du ønskjer å nytta deg av denne autoriseringsidentifikatoren, så let eg han gå i arv her.

Brukarnavn: D8
Passord: d8fgv3

I bakgrunn av den situasjon eg har vore inne i, så har eg følgjande hatt mykje tid på hendene. Nei altså, eg har ikkje gått mykje rundt på hendene altså, skjerp deg..!! Eg har nytta tida framføre PCen. Og eg må verkeleg få seie at det finst mange sicko's der ute :p Men så plutseleg, mellom alle sjukingane, så har eg kome over eit lyspunkt på YouTube der handlinga utspelar seg rundt ei historie som ville ha vore Shakespeare verdig. Det handler om nederlag, mot, forboden kjærleik, styrke og kampvilje. (Sikkert andre ting òg, men eg er ikkje så god til å bryte Shakespeare ned i enkle små ord.)

Det heile starter med Katie som har brent seg og blitt utnytta ev ein høgst ufin type. Dylan er ein av dei som svarar med ein video og seier at han har vore gjennom noko liknande, før han går rett på sak og spør om ho vil gifte seg med ham. hehe.. Det er vel på dette tidspunktet det byrjar å verte spanande. Det er viktig å vite at Katie er en kjempepoppis nettkjendis som sikkert får tonnevis med henvendingar. ;)

Heilt ut av det blå får Dylan svar attende frå Katie. Ho er faktisk med på spelet. Ikkje det å gifte seg altså, då alle skjønar at det kanskje er litt drastisk så tidleg i forhaldet. Ho set eit krav vel og merke. Dylan må vere 18 år. Gaaaah..!! Sååå kjipt.. Dylan er berre 16. Men dette hindrer han ikkje frå å servere oss ein klassikar av ein video.

Så vart det stille ei stund. Katie svarar ikkje. Dylan ser ikkje anna utveg enn å rådføre seg med andre YouTubarar av den eldre sorten, ja til og med ein sokk. (Smitt og Smule flashback). Han får nokre svar og tips som eg ikkje skal gå nærare inn på, for då vert det heile langdrygt og keisamt. Uvitande for oss alle, så har Katie fulgt med på det heile. Ho lastar opp ein video som ein slags konklusjon. (Legg merke til kommentarfeltet hennar. Der har ho har teke med dei filmane eg har valgt å sjå vekk i frå.)

Er det ikkje nydelig korleis det spørsmålsteiknet dukkar opp på slutten...

?