Ungene jeg trener var perfekte i dag. De som sliter mest greide å henge med. De aller beste, som pleier å være vanskelige å holde interesserte, i alle fall for meg, de greide jeg å utfordre.

Dette fikk meg til å tenke litt på hvordan de aller smarteste sliter på skolen her i Norge.

De fleste vestelige land, tom. USA, har programmer for å følge opp de mest begava. Det sa nemlig aftenposten sist lørdag.

Det er kjipt å tenke på hvordan de begava kan bli problembarn istedenfor de beste i klassen, om de kjeder seg. Heldigvis kan det gå i stikk motsatt retning om de får skikkelig oppfølging. Noe som er fantastisk å se.

"Det beste her i livet er gratis, eller iaffal ganske billig"

]]> http://hovudsaker.wordpress.com/2007/12/12/tiden-gar-de-gjenstridige-bestar/ Wed, 12 Dec 2007 16:02:34 +0000 Øystein Lid http://hovudsaker.wordpress.com/2007/12/12/tiden-gar-de-gjenstridige-bestar/ Viss nokon freistar å seia kor lang tid det er att til jol, skuttar eg meg, skyt rygg og freser. Det er vondt med alt som ikkje er gjort. I går då me sat rundt middagsbordet sa kona mi at me måtte passa på å ikkje kjøpa inn noko mat komande veke. Kvifor skal me ikkje kjøpa mat neste veke, ville eg vita. Jau, me skal jo vera vekkreist så lenge, var svaret. Då slo eg hovudet i bordet og sa: Er det så kort tid att til jol?

Noko av forklaringa på dette er at den berbare pcen min, som eg sit og skriv masteroppgåva mi på kvar dag, har lulla meg inn i nokre søte illusjonar. Han har fortalt meg at november i år varte ein heil del lenger enn vanleg, ja, i dag er det faktisk berre den fyrste desember. Det er all verdens tid til å kjøpa alt som er ukjøpt og skriva alt som er uskrive. Fyrst då eg såg at han plutseleg ein føremiddag hevda at klokka var 2123 fatta eg uråd. Pccens interne urverk hadde gått av ved døden, og klokka gjekk no berre når pcen var påskrudd. Tida var gått frå oss.

Den harde sanninga, at det er 7 arbeidsdagar att før jol, lukka seg som ein mørk boks over tankane. Heldigvis hadde eg ein klok studierettleiar som kone som kunne forsikra meg om at alt kom til å gå bra, at eg var på rett spor og at rettleiaren min er svært erfaren og ville sagt i frå viss eg var på villspor, og viktigast av alt; at eg har fått utsatt oppgåvefristen med eit heilt semester til 1. juni. (det var uråd å søkja om berre 2 månaders utvida frist slik eg eigentleg hadde tenkt).

Dei mange fasar og prosessar ein gjennomgår i løpet av ei hovudfagsoppgåve (eit ord eg likar betre) kunne vore skrive heile hovudfagsoppgåver om. Kanskje det har vore gjort, for alt eg veit. Eg etterlet dykk med eit bilete frå førebuingsfasen til den fyrste eksamenen eg hadde på universitetet som eg besto. (Som enkelte veit, strauk eg med glans den fyrste exphil-eksamenen eg hadde.)

FOTO: INGVILD LID

Slik bør det ikkje vere på ein blogg. Per i dag framstår livet mitt som uhorveleg keisamt, målt i internettmerksemd. Naturlegvis stemmer ikkje dette i det heile, noko dei einaste som er innom denne sida - venene mine - faktisk veit. Men det er kanskje på tide å gjere noko med mitt vesle hjørne av nettet?

Meir enn eit år har gått. Dei som les dette veit mest truleg det som er å vite om hendingane i mellomtida, så eg skal ikkje keie dykk med slikt uinteressant stoff. Det eg vil gjere, er å få skrive litt om ting som opptek meg som kan vere av interesse for andre. Om dette berre er tomme ord som før, gjenstår enno å sjå.

Enn så lenge,
Lars

Eit problem med å annonsera at det er slutt på radiostilla er at eg dermed kjem med lovnad om hyppigare oppdateringsfrekvens enn det som har vore den siste månaden. Eg vonar eg greier å leva opp til det. I verste fall får eg prøva å skru ned min sjølvkritiske sans i solidaritet med at agurktida trer i kraft.

Elles hadde eg tenkt å gi eit slags sammensurium av kva impulsar, tankar og føretak som har beskjeftiga meg den siste veka. Eg tek til med dagen i går, det verkar som ein god plass å starta. Tidleg om morgonen hadde Ingvild reist på jobb, og eg bestemte meg for å sjå på mogelegheitane i staden for avgrensingane eg hadde. Avgrensingane var dei vanlege. Fyrst det fulle ansvaret for ei 2-år gamal jente. Ingen bil. Ingen å besøka. Samt mi mannlege overtyding.

Dette siste treng kanskje litt forklaring. I dei aller fleste tilfelle skulle det vera til fordel, ikkje til ulempe, å vera mann. Eg nemnte til dømes for Ingvild det faktum at det finst påfallande få kvinnelege einsame cowboys (trur eg faktisk nytta den formuleringa) i den reisande reportarstanden. Ingvild gjorde meg merksam på at ein som kvinne rett og slett er svært sårbar som enkeltsubjekt. Der menn mutters åleine kan farta utan vidare, må kvinner gjerne tenka seg om både ein og to gonger. Men for mitt vedkomande er det å vera mann i ei rolle som oftast er forbeholdt kvinner som er saka. Der det finst ein heil liga av ammande og trillande kvinner, er menn på bortebane, framandgjorte og utkonkurrerte. Framfor alt må dei prova at dei kan duga som omsorgspersonar. Dei er per definisjon udugelege, inntil det motsette er prova. Det høyrest kanskje kjønnsstereotypt ut, men det norske samfunnet er ikkje så likestilt som ein kanskje skulle tru. Ofte i menns disfavør. Eg klagar ikkje, eg berre konstaterer ei avgrensing eller føresetnad som eg har støytt på. (Eg er ikkje akkurat kjent for å pressa på for større likestilling, mitt grunnsyn går kort sagt ut på at kjønna bør ha like mogelegheiter, men at ein ikkje bør tvinga kjønna til å bli meir like enn dei er.)

I praksis på ein laurdagsformiddag betyr dette mannsunderskotet at dei du støyter på med ungar på V sin alder er kvinner. Der Ingvild utan problem kunne dukka opp på ein tilfeldig plass der småbornsmødre oppheld seg og umiddelbart stifta bekjentskapar, vil det same vera umogeleg for meg. Eg ville bli møtt med mild mistanke og vanskelege blikk å tolka. Men den viktigaste grunnen til det er sjølvsagt at eg som mann har null interesse av å delta i slikt som går føre seg der. Så når eg bestemte meg for å trossa desse avgrensingane og ta bussen inn til byen, var det på godt og vondt kun eg òg V. Rett nok kjenner eg nokre ganske få menn i byen, men ingen som uanstrengt og med glede kunne hatt besøk av ein 2-åring eit par timars tid. Ein 2-åring lar seg ikkje oversjå så lett.

Men dagen blei ganske fin. Etter 6 timar med bibliotek, antikvariat, pølser, is og gassballonger som blei avslutta med ein rundtur på naturhistorisk Museum (’kummelt!) var me så utkøyrte då me kom heim at me sovna begge to. Eg har nemleg eitt mål her i verda, om eg ikkje får til noko anna, skal eg i alle fall vera ein god pappa. Victoria spurte meg forresten i dag det ein kvar pappa ynskjer å høyra: ”Ska me spela fotball, pappa?”

Ja, eg gløymte å fortelja at eg og V støytte på Amund Børdahl på turen. Som dei mest oppvakte lesarane vil ha fått med seg held Georg Johannesen ufortrødent fram med sitt virke på trass av at han er død. No er det kunstmåling han har slått seg inn på, og i sommar kan ein sjå noko av produksjonen på hans fyrste separatutstilling, i Risør Kunstforening. Les meir om det her. I samband med opninga var Amund Børdahl (ven og medarbeidar av GJ) hyra til å halda (nok eit) foredrag om GJ, fortalte han meg. Det som var litt overraskande var at han hadde basert foredraget sitt på mitt gamle stykke ”Avstikkarar frå allfarveg” på familiekompaniet. Endå meir interessant var at han hadde i foredraget opptrådt som uteliggaren Arvid, men ein enorm koffert på slep! Det foredraget skulle eg gjerne fått med meg. Men eg skulle få tilsendt det AB kalla "blogginnleggets resepsjonshistorie” per e-post, så eg kjem sikkert tilbake til det når det dukkar opp i innboksen.

Det var meininga at eg skulle seia noko om tankar og impulsar frå den siste tida òg, men det får bli seinare. No berre dette: Eg har i det siste innsett at Noreg er ein avskyeleg krigsprofitør! Det er me som gir våpen til USA. Eg såg om att dokumentarfilmen ”Kjempen” om Erik Bye denne veka. Då han var utsendt reportar i eit afrikansk land under ein eller annan borgarkrig, vart dei han oppheldt seg hos bombardert ein heil ettermiddag. Då det hadde avteke noko, studerte Bye ei av våpenhylsene han fann i nærleiken. Der sto det: ”made in Raufoss, Norway”. Dei hadde vorte bombardert av norsk ammunisjon heile dagen. Eg ser at avisene rapporterer 2006 som eit rekordår for norsk våpeneksport. Fredsnasjon?!! Over og ut.

Tilværet som masterstudent kan vera ganske einsamt. Spesielt den delen av masterstudiet eg er inne i no, skrivefasen. Utgangspunktet er jo at ein skal skriva ein tekst på storleik med ei lita bok, eit einsamt prosjekt i seg sjølv. Med det fylgjer også at det er slutt på førelesingar, eller også; naturlege kontaktpunkt med andre studentar. Ein har sjølvsagt lesesalsamværet, men eg oppfyller ikkje kriteria for å få lesesalplass, som er 3 dagars oppmøteplikt i veka. Når det er ein times reiseveg kvar veg til lesesalen er det rett og slett mykje meir effektivt å bruka lesesalen som ligg like ved Victoria sin barnehage. Skulle eg ofra to timars lesetid for eit og anna gjenkjennande nikk, eit ”hei” og eit ”hadet”?

På lesesalen ved barnehagen er det aldri folk, bortsett frå meg sjølv, altså. Meg sjølv er greitt nok selskap det, misforstå ikkje, men eg har ikkje noko usnakka med meg, for å seia det slik. Så på trass av lang reisetid blir det ofte til at eg reiser inn til byen for å lesa/skriva der likevel. To dagar i veka, sjeldan meir. På universitetet kan eg ein sjeldan gong risikera å støyta på ein eller annan slags kjenning, men nokon av dei andre litvit-studentane kjenner eg ikkje. Fleire grunnar til det. For det fyrste har ingen den same fagkombinasjonen lenger, så ein har ikkje tatt fag saman med dei fleste. Dei fleste skriv dessutan om ting som er så fjernt frå det eg skriv om som finsk er frå norsk.

Det er nokså ulikt det Ingvild kan fortelja frå sin master-kvardag (rart ord). Der snakkar dei same språk har eg inntrykk av. Professorane, doktorgradsstudentane og masterstudentane et til dømes lunch i lag! Våre professorar og doktorgradsstudentar held til i eit anna bygg. Og matsalen vår er stor nok til å romma cirka 3 personar samstundes. På matematisk har dei eigen datasal kun for masterstudentane i matematikk, romsleg kontor som dei deler med berre to andre... the list goes on.

Men ein viktigare årsak er nok at eg ikkje er tilstades der sosialiseringa litteraturstudentar i mellom føregår, seine kveldar i røykfulle rom med skjenkeløyve. Hmmmm, eller kanskje ikkje røykfulle, etter at forbodet kom, men det seier vel det meste om kor lenge det er mellom kvar gong eg oppsøker slike stader. Dei er elles på heilt ulik stad i livet enn eg, single heiltidsstudentar med hybel bak lesesalen. Eg har vore gift i 6 år og pappa i 2, eig ein leiligheit, bil og katt, bur i ein forstad der folk kjem og går, kjøpar og sel, river og byggjer fortare enn du kan sei dårlig byplanlegging.

Her eg bur er ikkje ein plass folk flyttar til for å bli verande. Her bur ein medan ein ventar på noko anna; med å bli ferdig med studiene, koma i gang med livet, koma seg heilskinna ut or skilsmisseoppgjeret, eller på rein spekulasjon: kjøp billig, sel dyrt. Så kvifor bry seg med å verta kjend med naboen, som forsvinn neste veke, neste månad, neste år?

I tillegg er me utmeldt av kyrkjelyden me tilhøyrte. Det er tydeligvis ikkje ende på alt negativt som kan seiast om den, men mange som gjekk der var i alle fall våre vener. No er dei spreidd for alle vindar. Nokre er att, men det er ikkje naturleg å ha noko særleg kontakt med dei lenger. Nokon ny kyrkjelyd er ikkje lett å finna. Enten minnar dei for mykje om den gamle, eller så er alt framand.

Noko særleg familie har eg ikkje i byen lenger, for få år sidan hadde eg tante, onkel, fetterar og sysken her. No er dei flytta alle saman, bortsett frå eldste bror min, som flyttar til sommaren. Når det gjeld jobben har eg ikkje kollegaer som normale folk, neidå, eg driv eit enkeltpersonføretak. Berre namnet er einsamt. Misforstå ikkje, er eg nøgd med dei tilsette, og sjefen er grei, passe laidback type. Men han på rekneskap er ganske udugeleg, eg mistenkjer at han fekk ein 3-ar i økonomi på gymnaset.

Ei rekkje uheldige, og til dels sjølvvalde tilfeldigheitar har altså ført til at eg har eit ganske einsamt liv dette året. Så familien og dei få personane eg kallar vener vert desto viktigare. I går sendte eg epost med ein unnskyldning til ein person eg kanskje ikkje akkurat kan kalla ven, men i alle fall ein bekjent. Det gjaldt eigentleg berre ein bagatell; noko eg hadde sagt i ein diskusjon. Men det som blir openbart i min situasjon, er at vener er sjeldan vare, så det gjeld å ta vare på dei få ein har.

Dette biletet tok eg i dag, frå verandaen vår, før jorda hadde vendt sola skuldera til. Det er ein ting som er fint med å bu her me bur, kombinasjonen av utsikt og vertilhøve. Eg seier dette dels for å vega opp for det negative eg har skrive om å bu her (i to innlegg), dels som ei øving i å sjå på det positive, for min eigen del. Kva har ein å tapa på det?

Altså. Det går nesten aldri ein dag utan at me ser sola her. Sjølv på dei mest uverstunge dagar gløttar likevel sola fram før eller seinare. Og dei få dagane me ikkje ser sola, har me likevel så pass god utsikt (særleg målt opp mot Erleveien) at me kan fylgja med på uveret frå den varme utkiksposten vår. Det er òg litt meir trøkk i verkreftene, litt kraftigare vind, litt tidlegare snø, litt kaldare temperatur enn det er nedi gryta. Men full vinter vert det nok ikkje. Me må nøya oss med det nederlendarane kallar "kvakkelwinter". Ein takk til innvandrar-nederlendarane; me trengte eit ord for det.

Nokre andre døme: For eit par år sidan fortalte Jorunn at ho og Hanna hadde hatt ein samtale om meg, der det hadde kome fram at eg var så ”meg sjølv”, kva no det kunne bety. Men som dei som har lest det fyrste innlegget eg skreiv her på bloggen veit, er det nettopp noko eg sjølv føler eg balar med.

Då eg var 13 år møtte eg ein eldre herre som tykte eg framsto som ein leiartype, og han var sikker på at eg kom til å verta ein god leiar ein dag. Det var så fjernt frå mitt eige syn som det gjekk an å koma.

Eller min yngre bror Hallvard sine vekslande syn på meg oppover. Eg hugsar ein periode då me var tenåringar fekk han det for seg at eg stadig prøvde å gjera meg betre enn han. Eg på mi sida hadde det same inntrykket om han, og prøvde sjølv å omgåast Hallvard med silkehanskar (sidan mitt syn på saka var at han gjennomgjekk ein slags opprørsperiode, eller liknande).

Og så hugsar eg at eg prata med min eldre bror Alf Magne ein gong, og han meinte at eg var ”forknytt”. Eg på mi side meinte det hadde med personlegdom å gjera, og ikkje noko ein nødvendigvis måtte arbeida med. Og kva med den guten som vart med for å spela fotball, då eg gjekk på ungdomsskulen, som meinte at eg var så usannsynlig arrogant. Og jenta på gymnaset som meinte eg hadde så ”tydelege grenser”, kva ho no meinte med det. Eg hugsar spesifikt eg tenkte: ”du kjenner meg ikkje”, i det siste tilfellet.

Eller den rolla eg spelte i familien under oppveksten; eg var familiens humørspreiar, ei rolle eg både kjende meg heime i, men til tider også litt fanga av.

Men det er i dei alle færraste tilfella - unntaksvis og ein sjeldan gong - ein faktisk får vita kva folk går og tenkjer om ein. Til vanleg er ein prisgitt sine eigne spekulasjonar. Viss det er sant at eins eige syn på seg sjølv vert forma av korleis andre ser ein (Hegel), kan ein kanskje også leggja til at ein vert forma av sitt eige syn på korleis andre ser ein?

Og kor ligg sanninga? Det er vel ikkje sikkert at slik ein ser seg sjølv alltid stemmer overeins med røynda, like lite som andre sine (innbyrdes motstridande) syn gjer det.

Eg har blant anna innbilt meg at folk kanskje ser meg som ein ”tilsynelatande normal fyr, men med skumle fundamentalistiske haldningar ulmande under overflata”, medan sanninga (slik eg ser ho), særlig blant kristne, er eg ein som ofte stiller spørsmål, tviler ein heil del, side om side ved at eg trur. LES til dømes noko eg skreiv i sommar, då eg køyrde rundt som kristen journalist. Det var, tru det eller ei, ein periode med ein heil del tvil.

Eg har ofte tenkt tanken; tenk om eg visste nøyaktig kva alle dei som har og har hatt med meg å gjera tenkte om meg. Kva har vorte sagt om meg når eg ikkje var til stades? Kva slags spekulasjonar har folk som ikkje kjenner meg godt gjort seg? Det skulle vore utruleg interessant å vita. Det ville nok vore bittersøt lesing viss ein fekk alt dette samla i ei bok. Ein ville sjå kva gode sider andre såg i ein; litt overraska hadde ein sikkert vorte av det, men mest overraska trur eg ein hadde vorte når ein las det negative. For det er som regel slikt som folk held for seg sjølve. Så ein er ikkje klar over kva negativt folk tenkjer om ein. Eg veit jo med meg sjølv at det ikkje finst ein einaste person eg har utelukkande godt å seia om (sjølv om det er enkelte som kjem svært nær). Og berre sjeldan har eg konfrontert dei med det. Men eg kjem ikkje på nokon av dei eg kjenner og omgåast av familie og vener, som eg tenkjer meir negativt om enn positivt. Eg har ei grunnleggande og hovudsakleg positiv tolking av alle eg kjenner. Så kan ein jo håpa at denne grunnleggande positive haldninga er gjensidig, men eg kjenner jo ordtaket ”på seg sjølv kjenner ein andre”, noko eg tolkar ironisk, slik at når ein trur ein kan tolka andre menneske ut frå korleis ein sjølv er, kjem det som regel feil ut.

Her speler det jo inn at (dei alle fleste) menneske er opptekne av at andre skal lika dei. Det er vel difor ein prøver å gjera seg mest mogeleg likande, og på den måten sviktar sin eigentlege personlegdom? Kva no den måtte vera.

Ein trenger seg ikkje på andre hardt pressa småbarnsfamiliar si dyrebare tid saman om ettermiddagane, så dei var uaktuelle. Øvrige naboar kunne eg kanskje slått av ein prat med, men invitert meg sjølv inn på ein ettermiddag i saman? Der går det ei usynleg grense ein stad. Medstudentar? Vel, ei negativ side ved dagens studiemodell er at ein står så fritt til å plukka modular og fag at ein sjeldan eller aldri har dei same medstudentane. Så der er det mest snakk om lause bekjentskap. Bror min? Nja, det kan vera triveleg nok der nede med alle ungkarane, men bror min har sjeldan tid midt i veka. Svogers? Alltid triveleg i "sparebanken", men eg føler eg treng ein unnskyldning for å komma på besøk, og eg kom ikkje på ein tilstrekkeleg sannsynleg ein i dag. Det gjorde eg derimot til min andre bergenske svoger, i Nordahl Rolfsens vei, for eg hadde ikkje vore og sett korleis han bur enno. Han budde trongt, men godt, og eg fekk til og med servert ein aldri så liten cappuchino. Men eg vart der ikkje så lenge, mannen var jo nedlesst i skulearbeid, stakkar.

Så heile prosjektet vart vel relativt mislukka. Eg treng altså nokon som har fri om ettermiddagane, har plass til fleire enn seg sjølve, er mykje heime, og som kan tilby minst ein hengeaktivitet. Men finst ein slik stad? Ja, det stemmer; Bakkebygrenda! Eg får ta til å kladda på søknad om midlertidig opphaldsløyve i Bakkebygrenda straks.

Vel. Skriftleg har eg ikkje peiling på, så der er tre karakterar som kan gå alle vegar. På hovudinstrumenteksamen, altså trommesett/perkusjon/xylofon, fekk eg karakteren 4. Dette er noko som korkje eg eller læraren min (som er rekna for å vere streng) skjønar. Ifølgje han spelte eg betre enn på tentamen (der eg fekk 6-), med teknikk og musikalitet på topp. Men sensor påsto at det ikkje var nok "groove og kjensle" i musikken. Konklusjonen må vel vere at bedømming av kunstfag aldri kan bli noko anna enn subjektive meininger.

Munnleg var kanskje den eksamen som sette nervene mest i høgspenn. Det eg frykta mest, slo nemleg til. Eg kom opp i norsk. Men det gjekk veldig fint, og eg spaserte ut frå siste vidaregåande skuledag med karakteren 6. Huzzah!

Eg er altså ferdig med alt maset, stresset og presset som har blitt trykt nedover meg og mine medsamansvorne i 3MU på Fagerlia, og fått pusta ut og tenkt litt. Neste år blir veldig bra, trur eg... Folkehøgskule med bandøving kvar dag :D Kanskje eg finn ut kva eg eigentleg skal drive med resten av livet, eller i det minste i studietida? 

Så kva har skjedd i det siste? Vel, eg tok lappen for nøyaktig ei veke sidan, så det har blitt ein del køyring. Eg må innrømme at det framleis kjennest som om eg gjer noko litt ulovleg kvar gong eg finn meg sjølv på vegen ilag med "ordentlege" sjåførar, men det går seg vel til :)

Tysdag var det trommetentamen, som eg for ein gongs skuld kjende meg førebudd til. På ein måte var dette ei generalprøve til eksamen, der eg skal spele det samme programmet. Heldigvis var eg ikkje nervøs, og fekk karakteren 6-, noko som lover godt til "the final showdown" på eksamen neste veke!

Ellers gjekk Ålesund Storbandfestival av stabelen i helga, noko som innebar at Arbeideren var full av mykje trøkk og, eh, halvfull av publikum. Men det var god stemning og mykje tøff musikk, kan spesielt nemne Haram Fusion Factory, Midtnorsk Ungdomsstorband og sjølvsagt dei to konsertane med Big Odd Band der eg spelar trommer. Det var forresten min siste konsert med bandet, så det var litt vemodig, men mest dansbart gøy :D

Stort meir er det vel ikkje å seie, anna enn at vi no har gått inn i helvetesveka (eller eksamensperioden i skriftlege fag). Grrr. Burde gått i dvale eller noko, men det se ut til at eg må halde ut. Tida vil vise korleis det går.

1 down, 2 to go, y0!

Dette betyr at vi som fortsatt er skadefrie går ekstremt varsamt, for ei ulukke kjem som kjendt, sjeldan aleine. Og når bestemor (julas husmor og vert) er på sjukehus, blei det plutseleg kjøkenteneste på meg. Eg er glad i å lage mat, men julemat blir ei ny og hektisk utfordring på så kort varsel. Vi får berre håpe at det er ribba som blir sprø og ikkje eg.

Dagens motto: Det må (h)jul til for at det skal gå rundt.

Vil elles nytte høvet til å ønskje ei retteleg god jul og eit skikkeleg kalas natt til 2006!

Ædda kl 1604:
Og svoren blei sprø som kornfleiks ;)

Phuket/ Thailand var verdas beste ferie! Betre enn på fjernsyn, i alle fall når formålet er å ha det digg og ikkje feste bort ferien. –Og etter å ha nærmast reist verda rundt før med liten ryggsekk, kakkerlaggfyllte ungdomsherberge og low-price flights, så kunne eg konkludere med; Backpackers! Go home! Charter i Phuket rulez!

Torsdag 24.11.05
Eg og Kirsti reiste frå Gardemoen på kvelden og møtte ei laaang kø. Vi sette oss inn i digert fly som eg aldri ville ha trudd kunne letta utan at eg faktisk med skrekk og gru fekk oppleve det. Fly er farlege saker, må vite. Sov ingenting før vi mellomlanda i Sharja i Dei sameinte arabiske emiratar. Der tok vi oss ein røyk. Deretter sovna eg faktisk nokre timar før vi etter ein 16 timar lang flytur vendte nasen ned mot ei flystripe ved ekvator.

Fredag 25.11.05
Landa i Phuket på kvelden. Vannvittig varmt og vannvittig fuktig luft. Det starta med regn. Vi blei køyrt inn til Kata Beach kor vi skulle bu med buss. Vegane var omgjorte til flaumelvar og infrastrukturen braut saman. Ein tyfon herja ute i havet og skapte unormalt mykje nedbør. Så George Bush, takk skal du faen meg ha for den starten på ferien! Kom fram til hotellet med det som måtte vere ein amfibiebuss. Vi hadde lagt til havn i paradis. Det er det beste hotellet eg nokon gong har budd på. Klimaanlegg som kjølte rommet ned til 10 grader på fem minutt om vi ville, to basseng med bar og barkrakkar i vatnet. Balkong, palmar, massasje og ikkje minst, ein billeg minibar. Vi åt middag på hotellet og la oss tidleg for å få snudd døgnet.

Laurdag 26.11.05
Vi dro inn til Karon der det var informasjonsmøte frå reiseselskapet. Det var slitsomt og eg angrar på at eg reiste dit. Den lokale mafiaen (reiseselskapet Saga Solreiser) langa ut under dekke av at det var eit informasjonsmøte, om kor vi burde shoppe, kor vi burde reise, kven vi burde snakke med og henviste til alle stader der dei har økonomiske avtalar med lokale røvarar. Eg skal skrive ein eigen sak om dette, for etter å ha gravd oss litt inn i korleis reiseselskapa korrumperer den lokale kulturen og lokale initiativ, var vi mildt sagt litt gretne. Dagens høgdepunkt; Vi drog inn til Patong der vi i kanten av jungelen tok inn på eit utandørs vellveresenter. Der gjennomgjekk vi ei tre timar lang behandling med urtesauna, kalde og varme bad med urtar, oljemassasje, spa, Thaimassasje m.m. Det va lækkert! Etter dette var det dags for litt titting i butikkar i Kata med middag og nokre pils til slutt før vi igjen la oss tidleg.

Syndag 27.11.05
Vakna tidleg og gjekk oss ein tur til stranda. Det var ei kjempestrand! Kvit og fin med bølgjer opp mot to meter som slo grønt vatn innover. Bølgjene var litt mindre enn dei var førre jul, men overkommelege for spas i vatnet. Vatnet målte om lag 28-30 grader og var heilt sinnsjukt. Eg har aldri vore noko til strandløve, og i alle fall aldri forestilt meg at eg kunne trivast på ei strand med tusen parasollar på rekke og rad, men denne dagen kasta eg alle charterhemningar og drog av meg skjorta. Heldigvis var det eit tynt skydekke denne dagen som passa på at ekvatorsola ikkje brente oss allereie første dagen. Ettermiddagen gjekk med til litt meir butikksjåing og middag.

Måndag 28.11.05
Hmmm. Denne dagen har liksom forsvunne… Hugsar overhovud ikkje kva vi gjorde. Mogleg vi berre var på stranda denne dagen… Eg hugsar i alle fall at eg gjekk til ein skreddar og bestilte meg dress denne dagen. Kashmirdress med kinasilkeskjorte. Denne blei etter litt fleire målingar og innsyingar ferdig etter eit par dagar. Eigentleg kult å kunne designe ein slik dress eg vil ha utan å måtte betale mange mange tusen for det. Utpå kvelden reiste vi inn til karon og åt heil hummer til den store gullmedaljen i ein ”dinosaur”restaurant.

Tysdag 29.11.05
Vi vakna til sol så vi stakk tidleg til stranda til det kom nokre skikkelege regnbyger. Fortsatt utværet ute i havet som sendte vannvittige flombyger innover Thailand. 12 menneske omkom i Thailand på grunn av regnskyllet. Vi tok inn på cafe og drakk iskaffe, seinare på restaurant der vi spiste lokal mat og drakk frå kokosnøtter. Regnet gav seg ikkje så vi drog til Hotellet der Kirst fekk bestilt skreddarsydd kjole i thai-silke og dress med kombi skjørt og bukse. Så kjendte vi uver i magan. Vi sprang opp på rommet og med ein dass og synkronisert, toveis sjau blei det fart på dassen utover natta. Vi hadde blitt vannvittig sjuke og dette herja vi med heile natta.

Onsdag 30.11.05
Denne dagen skulle vi eigentleg reise på ein todagars paradistur, men det gjekk ikkje. Regnskyll heldt fram og vi var sterkt reduserte på grunn av sjauen. Heimedag på hotellet. Det viste seg midlertid at no var halve Phuket ramma av eit eller anna lumskt. Vi klarte å klatre oss ut til liggestolane i hotellgarden for å svale oss litt i sola og ta eit par kalde dukkertar. På ettermiddagen kom eit kraftig tordenver som slo ut straumen i heile området der vi budde. Det ordna seg heldigvis relativt kjapt.

Torsdag 01.12.05
Vi var fortsatt litt reduserte, men klarte å svelge ned litt frukost. Det blei finver denne dagen, så eg kapra eit par solsenger ved bassenget i bakgården. Der låg vi og drakk drinkar med fargar i og bada litt. Utpå kvelden stakk vi ut på tur med taxi til det kjøpesenteret Saga Solreiser hadde tilrådd. Det var dyrt, merkeklede og dyrt så vi brukte ikkje lang tid før vi ville tilbake. Det einaste vi kjøpte på kjøpesenteret var nokre eple og ein sjokolade. No hadde vi for øvrig fått inn ein skikkeleg pensjonistdøgnrytme. Hadde lagt oss tidleg kvar kveld og vakna automatisk 2 minutt på sju kvar dag.

Fredag 02.12.05
Stranddag! Etter ein skikkeleg frukost var matlysta skikkeleg attende. Vi dro på stranda der eg fekk sveve med fallskjerm 200 meter over vassflata med ein speedbåt som trekk. Det var stilig! Tidleg middag og tidleg til sengs igjen.

Laurdag 03.12.05
Det var godt ver så vi dro på stranda og bruna oss litt meir. Kirsti var støtt innom skreddaren for å få sydd inn kjolen og dressen.

Syndag 04.12.05
Det var sol frå morgonen av så vi prøvde oss litt på stranda, men det kom raskt eit skylag som tok vekk sola. Denne dagen bestemte vi oss for å reise inn til Phuket sentrum for å shoppe litt. Vi køyrte Tuk-Tuk inn og blei møtt av ein mann som sa seg villig til å køyre oss rundt på bra plasser i byen og trygt heim til hotellet på kvelden for ein femtilapp. Han køyrte oss m.a. til ein marknad der ein kunne kjøpe klede og sko for eit par tiarar, på ein gullsmed der vi kjøpte perler og ein fantastisk restaurant med mykje god mat. Tidleg i seng også denne dagen.

Måndag 05.12.05
Det var dags for eit av mine største mål med turen; Havfiske! Eg tok med meg ein same frå Kautokeino. Det var i grunnen ein fantastisk tur sjølv om vi ikkje fekk barracuda eller merlin (sverdfisk) som eg håpte på. Men det blei eit par tunfiskar og underteikna tok sjølvsagt den største. Tilbodet var for øvrig drive av ein tyskar som har vore bankmanager i tyskland men gitt opp dette og blitt thailender for å dyrke hobbyen sin. På kvelden blei det god konjakk med denne samen og kvinnene.

Tysdag 06.12.05
Vi bunkra oss med solkremer, vatn og pengar og dro tidleg til stranda. Der blei vi verande frå sola stod opp til sola hadde gått ned. Slikka sol, bada, drakk fruktshake, nokre duggkalde pils, krossa med vasskuter, både kirsti og eg heiv oss i det med fallskjerm igjen, fekk fotmassasje og pedykyr med meire heile dagen. Å sitje med ølflaska i solnedgangen med min kjære var noko av det mest diggbare eg nokon gong har gjort. Sjekk mobilvideoen! (link kjem)

Onsdag 07.12.05
Blei henta på hotellet for paradistur. Vi reiste ut med båt til fantastiske øyar, strender, grotter, korrallrev kor vi dykka og avslapping på dekk på det grøne havet. Vi overnatta på ei øy i bungalower med ein ilter apekoloni. Denne turen var heilt fantastisk! Vi var på stranda til madonna, vi var i lagunen frå filmen ”the beach” og kor ulike James Bond sett har blitt tatt, vi såg dei mest fantastiske øyformasjonar, fleire lagunar og det var kveldssamling rundt bålet med Thailandsk sprit mykje snorkling. Vi var mykje ute med båt, noko som er digg i seg sjølv. Greitt å kvile dekket med 30 grader, sol og iskald kola og pils i frysen ;)

Torsdag 08.12.05
Fortsatt på paradistur. Kom heim på kvelden, litt småtrøtte og godt fornøgde! Etter all Thai-maten var det på tide å eta ein skikkeleg burger! Sovna sjølvsagt tidleg også denne kvelden.

Fredag 09.12.05
Siste dagen i Thailand. Vi hadde mykje thai-valuta igjen og hasta oss ut på marknaden for å kjøpe fine ting og julegåver. Vi hadde litt for mykje pengar igjen så det blei ein del slips og småsaker. Rakk så vidt å bli med bussen til flyplassen.

Laurdag 10.12.05
Landa på Gardemoen til snø og kulde. Hadde gått i sydenfella og gløymt at det kunne vere lurt å ha eit par sko tilgjengelege. Blei litt neglebit på tærne med berre sandalar.

Anyway… Heilt utroleg bra ferie! Vi skal reise dit igjen ;)

1. Eg skriv det som eg skriv her mest for min eigen del. Viss eg vert loggen sin einaste lesar, gjer altså ikkje det noko. Skal ein skriva for nokre bestemte menneske, vil ein heile tida tilpassa seg til dei. Gruppepress er som kjent ei av dei desidert sterkaste psykologiske drivkreftene.

2. Dessutan skal eg prøva å vera eit heilt menneske i det eg skriv her. Det er noko eg ofte tykkjer er vanskeleg i mange fora. Eit døme: Stilla som møter meg når eg blant kristne fortel at eg studerer litteraturvitskap, minner mykje om stilla som møter meg når eg blant litteraturvitarar fortel at eg er kristen. Eg høyrer soleis ikkje heilt til i nokon av leirane. Men her på "Hovudsaker" er det meininga at eg skal kunna vera alt det som eg er. Eit heilt menneske. Kanskje det er noko av grunnen til at eg kjenner behovet for denne loggen?

På trass av tittelen eg har gitt denne staden, skal det vera lov å vera digressiv. Stundom kan det å gripa ein tanke vera viktigare enn å uttrykka han vakkert. Eg skal prøva å utøva minimal sjølvsensur, men kan ikkje lova at eg vil greia det 100 prosent.

Eg anar at det er fleire ting som bør stå her, men som eg ikkje kjem på nett no. Så då erklærer eg hermed "Hovudsaker" for sjøsett! Og seier som ein gamal vismann kviskra til meg ein gong: "I hope your journey goes well".