Highlights:

Ei fiskeørn sirkla over øya. Drit i om du har sett slike på tv. Du har sikkert sett dragar og orkar og spiderman på tv også. Ei fiskeørn som sirklar i store bogar, tek nokre slag med vingene og stig, for å sirkle igjen. Rett foran augene på meg. Det var magisk. Som svigerinna mi sa: Den er så stor at du føler den vil noko.

Me bada nakne. Ein etter ein sneik dei vaksne seg ned badetrappa og gleid ned i vatnet. Eg er ein frysepinn og badepyse, men dette var berre fint. På tide å sitere bror min: Det var reboot.

Ungane leika i stranda, fann krabber og bada. Glade born som berre treng tilsyn frå avstand, mens sola steiker på vaksne bikinikroppar. Kjekke born som det er hyggeleg å tusle bort til og oppdage strandreker og stikke fingeren i anemonar saman med.

Grilla fisk i pesto.

Turen over fjorden heim. Eg og fireåringen sat framme i daycruiseren, og betre kan det ikkje bli. Blå kvelving over, glitrande flate kring deg, og bølgane frå danskebåten midtvegs.

Ikkje nokon video. Berre Lou som syng om å vere glade saman.

Eg tilhøyrer også dei 13,89 prosenta av befolkninga som har fall og helst skulle hatt glatt hår.

Det er ikkje alltid like lett å kommunisere med frisørar. Eg veit ikkje om det er eg som uttrykker meg uklårt, eller om dei berre er usamde eller om eg har heilt urealistiske forventingar. Ønske meg lukke til.

Før-bilete:

Oppdatering.

Eg innser at eg må slutte heilt å gå til frisør. Dei gjer så godt dei kan, men inne i mitt hovud er det så grunnleggande annleis enn utanpå. Særleg etter frisøren er ferdig. Eg får satse på Løkkebergsveis.

Etter-bilete:

Frå no av og ein månad fram er det fem sider om dagen. Tjuefem sider med halvanna linjeavstand i veka. Eg reiser nok til sommarhuset i løpet av veka.

Eg er her.

Me er heile, alt er vakkert.

Posttillegg: Mandag morgon. Eg har fulgt jentungen på skulen. Sola skin, me hadde vårjakker på. På veg inn i hagen henta eg avisa, den kjem før posten. Og på side tre var det bilete av ungane mine. Fireåringen i grått og blått til venstre, sjuåringen i svart til høgre. Bror min påstår det ikkje er folkeleg å gå i museumsparken på "tradisjonsleik"-arrangement av Mållaget. At det er litt sånn hatt og stokk. Ungane mine er i alle fall folkelege nok. Særleg han minste. Folkelegare enn dei heslige buksene skal du leite lenge etter.

Og dersom du skulle ha ungar, og skjønar at dei ikkje blir sterke eller lukkelege av å tilbringe barndommen foran ein skjerm, så er det berre å lære dei nokre leikar.

Eg har vore på fjellet. Hovden. Stått på slalåm sakte, sakte, med ustø småungar mellom beina både opp skiheisen og ned bakken.
Køyrd i 11 timar for å komme heim, sidan det vart snøstorm og greier.

Og så har me rydda ut jula. I dag er trettende dag jul, så då fyk juletreet ut, og vert klypt i småstykker som vernar om stauder og spirande lauk i kommande frostver. All pynt som var så fin for tre veker sidan ser brått ut som glorete drit i raudt, kvitt og messing. Bort med det. Pakke inn kvar ting i nisseserviettar og silkepapir og vips i kassane sine. Der det står "Jul" på. Inn på kottet sitt. Eg kjenner meg så vaksen og organisert.

Stova er så rein og fin no, utan alt det vulgære juleskrammelet. Lysestakar av glas og tulipanar i vase. Julegåvene har fått korger og esker rundt seg, og ulltøyet etter fjellturen er vaska. Kosmos. No kan det nye året berre komme.

Om to bittesmå veker skal eg på fortellarseminar med Henrik Langeland. Mor mi fekk Francis Meyers lidenskap til jul og lovprisar boka og fyren. Ho og halve Noreg.
I dag var eg og mamma på kino og såg Saman er ein mindre aleine. Undertekstane var på bokmål, og det var aldeles merkeleg. Men castinga var fantastisk, det kjentes heilt riktig, alt saman. Eg grein den høghalsa raude genseren min heilt våt på armane, eg hadde gløymt kor mykje eg grein då eg las boka, og hadde ikkje kleenex med.

I morgon skal ungane på skule og i barnehage. huset for meg sjølv og skrivedag, heilt på ordentleg, heile dagen, for første gong sidan denne lange, lange juleferien starta.

Trettende dag jul går ungane julebukk her. Ikkje med geitebukk i band eller utkledd som små, gamle koner, og ikkje får dei julekaker i posane sine. Men fleire tusen år ubrote tradisjon er det likevel. Ut med jula, og julebukkane går rundt og får godt i veskene sine. Jentungen var verdas finaste heks med lang, oransje parykk, svart kjole og oransje handveske. Guttungen fekk Jack Sparrow-kostyme til jul, og vart sminka mørk rundt augene og utstyrt med kaptein Sabeltann-kårde og muskedunder. Og handveske. Noko skal ein ha snopet sitt i. Den vesle heksa sang "bæ bæ lille lam satt på restaurant, kunne ikke spise, bare sitte og fise, bæ bæ lille lam satt på restaurant" mens Jack Sparrow skaut på publikum med muskedunder og fniste. Kosteleg underhaldning, veskene fulle av snop.

Eg har sjela full av Audrey Tautou og kroppen krev raudvin og røyk.
Det nye året er i gang.

Dessutan har eg fått ei diger Wedgwood bakebolle. Ikkje slik i tjukk keramikk som eg framleis angrar på at eg ikkje kjøpte då me budde i Danmark, men den er stor nok til å bake hundre boller. No kan Bård Ylvisåker berre komme. Eg har saft og.

Avil superheltinne:

Kor skummelt er ikkje det?

Og som sagt, eg VEIT det er mest slankande å bli tatt bilete av ovanfrå.

Bevisføring:

I dag er det kåring av Norges beste blogg. Det er litt sjukt, men eg er altså i finalen. Og for å vinne, treng eg stemmer. Mange stemmer. Det fine er at du kan gje meg tre stemmer:

Du går inn her, og klikker på den vesle rundingen der det står Haustljos og klikker på Stem. Då har du gitt ei stemme.
Men så kan du også rulle heilt nederst på sida der, og finne eit kvitt kommentarfelt, der du skriv noko om at du har stemt på meg, og skryt litt av bloggen min. Dersom du gjer alt dette, teller det som tre stemmer.

Kvifor du skal stemme på meg?

• Eg likar å vinne ting
• Du likar kanskje bloggen min
• Og her er nokre postar som andre har plukka ut som lesverdige
• Fordi Fjordfitte ikkje kom til finalen

Tusen, tusen takk til alle som stemmer!
Og ekstra spesialtakk til Digme, Bussbloggen, Iskwew , Lothiane, Virrvarr og Organa som driv valgkamp for meg inne på sine eigne bloggar.

FINALEPLASS! UÆHHHH!

Her forsøker eg å springe fra alle lesarane til Glamourbibliotekaren.

Og ein siste grunn:

Ta eit estetisk vegvalg. Stem på meg om du syns bar overkropp og spyd er ein kledeleg kombinasjon. Ei stemme til meg er ei stemme til Sparta.

"Jeg må si jeg er litt bekymret over glamournivået til mine krigerske lesere der bak i bildet.. Jeg trodde jeg hadde overbevist dem om at kombinasjonen spyd og bar overkropp er fatal, og at uniformering generelt er kjedelig. Men men, hva kan man gjøre…" (glamourbibliotekaren)

I dag er det Avils fødselsdag!
Hurra! Hurra! Hurra!
Hun sikkert sig en gave får
som hun har ønsket sig i år
og dejlig chokolade med kage til.

Hvor smiler hun, hvor er hun glad
Hurra! Hurra! Hurra!
Men denne dag er også rar,
for hjemme venter mor og far
med dejlig chokolade med kage til.

Og når hun hjem fra skolen går,
Hurra! Hurra! Hurra!
Så skal hun hjem og holde fest,
og hvem der kommer med som gæst
får dejlig chokolade med kage til.

Til slut vi råber højt i kor.
Hurra! Hurra! Hurra!
Gid Avil længe leve må
og sine ønsker opfyldt få -
og dejlig chokolade med kage til.

Derfor er det slik ei sitrande lukke når det kjem snø. For lyset kjem attende!

Eg dokumenterer fenomenet med mitt fantastiske webcam (for dei som måtte ha blå bollekake friskt i minne: kameraet er verkeleg dårleg, - det biletet som prydar siden min øverst her er tatt med mobilen, men eg veit ikkje kor den dingsen er som overfører bileta frå mobil til pc, og no innser eg at det er meir tekst inni parentesane enn utanfor og det er strengt tatt berre teit).

No fyrer eg i peisen, har kokt kaffi, og skrivedagen skal starte.
Som dotter mi sa då eg fulgte ho til skulen i dag: Du har liksom helg kvar dag du, mamma!

Og jammen har eg det.

Noko må han jo ha å gjere desse kveldane, for eg skal ha vennehelg i Oslo.
Laurdagen skal eg i fødselsdag, og har fått streng beskjed om å kjøpe alt anna enn bøker i gåve. Så då blir det vel...bøker. Mandag kjem eg heim igjen, trøytt og mett på folk.

Då gjenstår 35000 ord resten av november, om eg ikkje skal jukse i Nano og ta med dei eg hadde skrive før 1. november. Og ein skal jo ikkje jukse. Medmindre ein blir utsett for hån undervegs i ein konkurranse. Då er det lov. Seier utan juks er best, men tap med hån er ikkje til å halde ut. Derfor kan eg aldri meir spele Star Wars RISK med manden. Sidan eg trur eg kom til å jukse bittelitt då me spelte det første gongen. Han var hånleg undervegs og har seg sjølv å takke. Sjølvsagt.

Ha ei fin helg, godtfolk! Husk: Mine lesarar er kremen av kremen, og fortener alltid det beste.

Eg har hatt overskrifta liggande i draft på blåggen min ei tid, men dette er ei av dei vanskelegaste postane eg har nokonsinne har skrive. For det rører ved kven eg er, kva draumane mine var, kva livet mitt er blitt og kva eg no set mest pris på.

Eg er eit uroleg menneske.
Fysisk lat og sjeleleg uroleg.

Eg har tenkt at det ville vore eit betre liv å vore annleis. At folk som spring i skogen kvar dag og legg seg kvar kveld med ro i hjernen har betre liv. Men eg er meg.
Eg har ei uroleg sjel.
Men eg har også lært meg å ta viktige valg med hovudet, og ikkje uroen.

Og no er eg her. Der eg ville. Med den beste mannen, dei mest fantastiske ungane, den kulaste utdanninga og eg hadde draumejobben. No har eg til og med sagt opp draumejobben og får lov å skrive bok, noko eg også har ønska meg.

Men eg er meg. Og uroen i sjela mi er den samme.

Det fins ikkje noko som slukke den tørsten.
Eg har dei siste åra tenkt at det gode livet for meg er å leve med den tørsten som drivkraft, framfor å tru at den kan slukkast.

Samstundes vert det ei akademisk øving i sjølvkontroll. Noko eg kan. Gjer. Har gjort så lenge eg kan huske.

Denne sugande kjensla øverst i magen er ein del av meg. Når eg ikkje har fokus på den, men ser ikring meg, ser eg eit veldig godt liv. Det beste eg kunne ønske meg.

Eit godt liv er ikkje eit roleg liv for meg. Men å vere på veg, engasjere meg, endre, røre ved.
Eit godt liv for meg er dynamikken mellom uro og ro, aktivitet og refleksjon, sorg og glede.

Takk, Rabbagast, for utfordringa. Gratulerer med halvtårsblågg.

- Neil Gaiman 

Dette fann eg:

• Det er fint å spele Mika høgt og danse seg heilt svett aleine.
• Det er fint å dusje om natta etter ein har dansa seg svett.
• Eg kan smørje meg sjølv på heile ryggen med solkrem.
• Eg blir ikkje så fort solbrent på leggene.
• Men jammen blei eg det likevel fordi eg sovna i sola på eit svaberg.
• Kvite og svarte fuglar med langt raudt nebb lagar utruleg mykje bråk om dei ser for seg at du skal røve reiret deira. Dei manglar også evnen til å chille etter ei stund. Ein kan like godt berre finne seg ein annan strand.
• Eg likar Frode Grytten. Verkeleg.
• Eg søv 12 timar kvar natt om ingen vekker meg.
• Det tek meir enn tre kvarter å gå til snøggbåten frå sommarhuset.
• Ein får gnagsår om ein spring i nye sandalar.
• Eg tenker framleis så mykje på jobben at eg vaknar ti gonger kvar natt og bekymrar meg.
• Det er ikkje meininga at vaksne folk skal sove halve døgeret og vere kvalme og bekymre seg for jobben heile tida.
• Eg har fine vener som eg er glad i, sjølv om mange av dei er mange mil borte.
• Det er mykje bladlus i år. Heldigvis er det også mykje revebjøller, og det er den finaste blomen eg veit.
• Eg må begynne å meditere regelbunde igjen. Og trene. Lange turar.

Det finnes mange forskjellige maler på en forretningsplan, men en typisk innholdsfortegnelse kan se slik ut:

1.      Sammendrag

2.      Innledning med personopplysninger og bedriftsopplysninger

3.      Forretningsidé

4.      Produkt/tjeneste og produksjon

5.      Markedet (kundegrupper, kjøpskriterier, geografisk marked, konkurrenter, osv.)

6.      Markedsstrategi/markedsplan

7.      Økonomi (kalkyler, drifts- og likviditetsbudsjett)

8.      Kapitalbehov og finansiering

9.      Organisering og administrasjon av bedriften

10.   Handlingsplan

11.   Vedlegg

Hahaha. *tilt*

Eg trur eg held meg til følgjande geniale plan:
15.06.07: Levere oppsigelse.
29.06-30.07.07: Ha ferie. Puste. Lese.
15.09.07: Tømme kontoret.
16.09.07: Puste. Grine. Vaske huset.
17.09.07: Byrje å tenke.

Posted by Saccarina on 28 Feb 2007 | Tagged as: Fra redaksjonen, Intervju

Det var Avil som vant avstemningen om beste bloggpost i uke 7 med posten Moralske dyder og laster ifølge Aristoteles. Som vanlig ba vi om et intervju med bloggeren.

I anledning at Avil skriver en av de sjeldne bloggene på nynorsk hadde redaksjonen opprinnelig tenkt å foreta hele intervjuet på nynorsk, både som en hyllest til vinneren og en markering av at Norge har to likeverdige skriftspråk. Men etter flere tilløp som alle landet i papirkurven tok vi til vettet. Av respekt for nynorskbrukere over hele verden ble spørsmålene stilt på bokmål i mailen vi sendte til Avil:

Sonitus: Du har visst vært aktiv i diskusjonsfora på nett i flere år, men er ganske fersk som blogger. Hvordan opplever du bloggebyen som fersking? Hvordan er du blitt tatt i mot? Og det ser ut til at du tidlig fikk kommentarer på bloggen din. Har du med deg følge av folk du kjenner fra før, eller hadde du bare flaks som ble sett tidlig?

Avil: Bloggebyen er heilt utan kart, og eg anar ikkje om eg har noko overblikk, om eg har vore i sentrum eller i utkanten. Eg trur kanskje eg berre gjekk rett inn på den første rølpete pøbben eg fann og er blitt sitjande der. Eg les tildømes aldri VG-bloggar. Folk er jo stort sett veldig greie, det er rart det der.

Når det gjeld tilbakemeldingane eg har fått, så ser eg på dæsjbordet at det var forumfolket dei første to dagane, så var det bråstopp nokre dagar, og deretter var det berre å byggje seg opp ein lesarkrins slik ein no gjer det. Dessutan er eg ikkje dei einaste forumisten som har debutert her no, og me les jo gjerne kvarandre sine bloggar.

Eg fekk nok den beste drahjelpa eg kunne fått av Beate (Beates rasteplass), då ho både hjalp til med det tekniske og det sosiale. Det er alltid fint å komme på fest når det mest hyggelege og populære dama helsar overstrøymande og presenterer deg for dei andre.

Sonitus: Hvilke forskjeller og likheter ser du mellom blogg og forum? Ser du noen fordeler eller ulemper med de forskjellige arenaene satt opp mot hverandre? Har du konvertert helt, eller er du fortsatt en ivrig forumdeltaker?

Avil: Forum inneber ein avgrensa, men relativt stor lesarkrins, kjappe tilbakemeldingar, og alle postane samla på ein stad. Ein post er berre starten, det er «kommentarfeltet» som er sjølve livet på forumet eg er van med. For å trekke parallellen til bloggebyen vidare, så er forumet eg kjem frå som stambaren min. Eg har bura meg inne der i fem år, og vandra ut i bloggebyen i håp om å endre vanar og fokus.

Sonitus: Det ser ut som du startet bloggingen med å skrive mest om norrønt og religiøse historier og myter, men det har det blitt mindre av etter hvert. Du har også sagt noe om at du ikke hadde til hensikt at bloggen din skulle bli en feministblogg, underforstått at den har blitt det likevel. Hva tenker du om utviklingen av bloggen din? Hvilke hensikter hadde du da du begynte? Og hvorfor tror du bloggen har utviklet seg slik? Dessuten: Hva er bakgrunnen for navnet på bloggen?

Avil: Der ser du. Eg skulle endre fokus, og bruke bloggen til nyttige ting for meg sjølv. Men så tek det sosiale over og eg endar med å diskutere og tulle og hisse meg opp over dei same tinga alle vegar eg kjem. Eg trudde blogging skulle hjelpe meg til å halde fokus. Saken er at ingenting hjelper. Eg er rett og slett ikkje internettmoden.

Temaet skulle vere norrøn mytologi og alt anna som var relevant for eit prosjekt eg driv med. Namnet er då berre tøft. Veldig nynorsk.

Sonitus: Du har skrevet om mange forskjellige emner, og mye av det med åpenbar kompetanse. Det har kommet noen små drypp her og der i kommentarfelt som får meg til å tro at du har en ganske sammensatt bakgrunn rent faglig. Kan du si litt om det?

Avil: Eg har nokre fag frå universitetet og har budd litt rundt omkring. Då samlar det seg gjerne litt viten om forskjellige greier.

Sonitus: Så kommer spørsmålet du kanskje hadde håpet at du ikke fikk. Du blogger på nynorsk, et ganske konservativt nynorsk til og med, og det er såpass sjelden at vi må gripe fatt i det. Har nynorsk alltid vært skriftspråket ditt? Du har nevnt at du blir sett på som etnisk og lyrisk fordi du skriver nynorsk. Møter du disse holdningene ofte? Eller har folk også andre fordommer mot de som skriver nynorsk?

Avil: For meg er ikkje nynorsk ei betent eller kontroversiell greie. Eg bur i ein nynorsk kommune, har alltid hatt nynorsk på skulen, lese bøker på nynorsk og snakkar ein dialekt som ligg tett på skriftspråket eg nyttar.

Eg har skrive bokmål på nett lenge, men har lagt merke til at andre som skriv nynorsk framstår som vittige, intelligente og sexy. Det er haldningar eg ofte møter, også når eg snakkar dialekta mi. Folk flest syns rett og slett nynorsk er både sexy og finkulturelt. Eg har bestemt meg for at eg skal klare å leve med det.

9 Responses to “Mini-intervju med Avil”

1. on 28 Feb 2007 at 4:35 pm   Sexy Sadie

   Det må da gå an å leve med et rykte som sexy og finkulturell, Søta! :blafrer:

2. on 28 Feb 2007 at 5:24 pm   Beate

   Jeg må bare si at jeg aldri noensinne har lest et intervju som har gjort sånt inntrykk på meg i hele mitt lange liv.

   *trekker pusten*

3. on 28 Feb 2007 at 5:29 pm   Sexy Sadie

   Skal det ikke mer til? :ler:

4. on 28 Feb 2007 at 7:09 pm   Avil

   *sleng med håret*

5. on 28 Feb 2007 at 7:58 pm   Kjut

   Du skriver bra, Avil. Jeg leser ikke mange blogger, men du har en evne til å fengsle.

6. on 02 Mar 2007 at 3:31 pm   Turboline

   “!Namnet er då berre tøft. Veldig nynorsk.” Nå lurer jeg enda mer på hva det betyr, egentlig. Jeg er jo utlending. Og jeg synes at Avil er både vittig, finkulturel og sexy på bokmål, jeg. På nynorsk er hun mer uoppnåelig, på en måte. Krevende. Kostbar. Men jeg er som sagt bare utlending. En lat en.

7. on 05 Mar 2007 at 9:17 am   Suz

   Er det her dere er alle sammen?

8. on 05 Mar 2007 at 12:14 pm   Fryd

   Ja. Det er her vi skriver ut vår nesegruse beundring for vår egen Avil.

9. on 06 Mar 2007 at 10:14 pm   Avil

   Turbo: Det betyr “Lys på vei” eller “Kommende lys”.
   Ellers må eg få takke for rosande karakteristikk.
   *suss*

Uansett. Ho har skrudd av kommentarfeltet inne hos seg så me får ho ikkje i tale.
Men blåggen hennar har ein slags funksjonsskildring: "Hun blogger mens hun forsøker å finne ut om hun vil bli forsker, byråkratpamp, eller kanskje noe helt annet. "

Eg treng å snakke med akademikarar som lurer på slikt. Kva dei skal bli.
Eller kanskje eg berre treng å snakke med en *host* coach.
Eller eg treng å snakke med meg sjølv.
For eg skal slutte å gjere det eg gjer og altså gjere noko nytt. Det fører til at eg nokre timer i slengen føler meg vaksen og modig, og så har eg ti minuttar innimellom der eg er 12 år gammal og tenker at eg kanskje burde blitt keramikar eller skipsreiar eller direktør eller noko. Ja, det var det eg svarte dengong. Læraren skreiv det på tavla. Me skulle skrive fem interessante yrker på ein lapp. Det var ein del av eit prosjekt som skulle vise at jentene valgte mellom få yrker og gutane mellom mange. Eg utvida jentefeltet med fem yrker.  Eg skreiv to meir. Eg har hatt dei to andre. Faktisk har eg det eine av dei nett no.

Så, Lotten, om du er der ute og veit noko om kva ein kan gjere når alle ønsker er oppfylt og alle draumar er røynd og ein er sliten og lei og grin for den minste ting, så hev stemma di.

Ja, i grunnen er det heilt greit om andre enn Lotten seier noko. Alle som er kloke og snille og vil meg vel, faktisk.

Derfor: Ljos i kjømda presenterer sexy undertøy!

I dag: Sexy undertøy for den stroppelause kjolen!

Me presenterar: Den heilt usynlege, gjennomsiktige plast-halterneck-bh-en, i kombinasjon med ein rålekker hipster, og puppetapen, kjend frå Hollywood, no også tilgjengeleg for den travle, norske karrierekvinne:

Denne fine tingen har eg laga:

Det er eit diplom som vinnaren av ein pris har fått. Ho fekk pengar og blomar og heider og slikt og. Sjølv er eg ikkje heilt sikker på kva eg får for det, men eg veit i alle tilfelle kva eg vil ha av lesarkrinsen min. Eg vil ha skryt.

Fem timar går så fort. Fem timar med same skifte mellom rastløyse og god arbeidsflyt som eg ikkje har fått vere i sidan eg kom ut i arbeid. Eg saknar verkeleg dette frå universitetstida, men dette er endå meir freistande, for det er berre mitt.

Eg får kjøpe meg ein Lottokupong.