01 - Mc Erdem - Intro (Hep Vardım Ben)
02 - Mc Erdem Ft. Ersin - Buralarda Mutsuz Muydun
03 - Mc Erdem - Eller Havaya
04 - Mc Erdem - Ben Yalnızken
05 - Mc Erdem - Anne
06 - Mc Erdem - Biri Var (Solo)
07 - Mc Erdem - Dumanlı Kafa
08 - Mc Erdem - Aşkım Sonsuza
09 - Mc Erdem - Skit (Sana Demistim...)
10 - Mc Erdem - Hep Aşk Dedim
11 - Mc Erdem Ft. Mc Naz - Melegim
12 - Mc Erdem Ft. Yas & Hayki (İhtilal) - Boş Suratlar
13 - Mc Erdem Ft. İtaat - Kelepçe Bir Sur
14 - Mc Erdem Ft. Sakin (Panzehir) - Soru Sorma
15 - Mc Erdem Ft. F-Style - Ayrılık
16 - Mc Erdem Ft. İtaat & Logic - Yaşamak Bu Muydu
17 - Mc Erdem Ft. Masho (Panzehir) - Biri Var
18 - Mc Erdem - Outro

TIKLA İNDİR

Är bara så trött idag och kommer förmodeligen gå klädd i pyjamas hela dagen... snyggt klädval, eller hur?

P.S. Det är inte jag på bilden.

Fabiano Eller elogia o time santista

O zagueiro Fabiano Eller está contente com o fato de o Santos não sofrer gols há três partidas. Contra Cruzeiro (2 a 0), São Paulo (0 a 0) e na última partida contra o Vitória (2 a 0), o goleiro Douglas não foi vazado pelos adversários, e Eller tem a explicação.

- Hoje jogamos um futebol de maneira consciente. Primeiro pensamos em não perder, depois em ganhar. A mentalidade é de muita marcação. Na minha opinião temos que jogar dessa forma mesmo.

Eller esteve perto de se transferir para o Al-Jazira (EAU), mas o Santos recusou a proposta do exterior para vender o atleta.

- Falo com sinceridade. O Abel Braga (técnico do Al-Jazira) me ligou para me chamar. Eu disse que com ele gostaria de voltar a jogar. A proposta para mim era excelente, mas o Santos não aceitou. Não ganhei nenhum aumento salarial para seguir aqui, só que não estou descontente por isso - garante o jogador, que tem contrato até o final de 2009.

Fabiano Eller está no Departamento Médico do Santos, junto com o meia Michael, mas assim como o companheiro, não deve ser desfalque para o jogo de domingo, às 18h10, na Vila Belmiro, contra o Fluminense.

Fonte: Globo Esporte

"27.07.2008 Tarihinde İstanbul Güngören’de "hepimizi yıkan" acı bir olay meydana geldi. Mazlum insanlara yönelik yapılan saldırının bilânçosu ağır oldu; "17 ölü 154 yaralı".

Saldırıda yaşamını kaybeden "kardeşlerimiz" neden öldürüldüklerini bilemediler! Çevre sakinleri, kimin "canlarına" kast ettiğini anlayamadılar.

Hepimizin yüreği parçalandı. Üzüldük, kahrolduk, "bir şeyler yapmanın zamanı gelmedi mi artık?" diye "isyan edenlerimiz oldu. Velhasıl "ateş düştüğü yeri" yaktı.

Güngören! Belki de gelecek yıllarda "yüreğimizi yakacak ağıtlar, Türküler" söylenecek üzerine!

Belki de kısa bir zaman diliminde unutulup yitecek! Ama kim unutursa unutsun, yakınlarının unutmayacağı KESİNDİR! Zira yaşamları "keskin" bir viraja girdi artık. Eskisi gibi "sıradan" düşünemeyecekler! Bir KOR düştü içlerine ki; söndürülemeyecek CİNSTEN!

Her gelen bir şeyler söyledi, yazdı, çizdi. Hedefler gösterildi; "haydi yürüyelim!" diye.

---------------------------------------------------------------------------------

Heyecan doruktaydı. Ama evet! Evet, yürümek gerekti bir yerlere.. Haykırmak, içimizde ki enerjiyi, KİNİ, öfkeyi kusmak gerekti! Yüreğimizden gelen o HALK SEVERLİK ve BAĞLILIK (hazır harekete geçmişken!) ve hazır duman yükselmişken "yellemek" gerekti o ateşi! Parlasındı artık. Meydanlar kucak açmış hali hazır! Gün vuruşmak günüdür! Gün İNTİKAM alma günüdür!

Ama kime karşı? Neye karşı? Akıllar tümden durmuş ya! Biz düşünemez bir hale geldik ya! Hani bir de bizler samimi "vatanseverleriz ya" ! Önemli değildi bizim ne düşündüğümüz. Zira yerlerimize DÜŞÜNENLER var ya!

-------------------------------------------------------------------------------------

En kahredici görüntüler sunuldu sofralarımıza. Kalemler yazarken, boyunları büküktü! Herkes görebiliyordu! Gözyaşı döküyordu adeta. Ortalık basın ve yayının "kalemlerinden dökülen salya sümükten" geçilmiyordu!

Ah Diyarbakır! Ah Ankara! Ve Ah Güngören!!!

Aydınlık bir şafağa hasretken yürekler, giz bir karanlıkta vuruldular!

İHANET!

İhanet ki, her "kardeşliğe" hasret olduğumuzu hatırladığımız bir zamanda ansızın türeyiverir! Öz değerlerimizi LİNÇ ederken, biz şaşkın bakışlarla seyrede dururuz.

Gördünüz mü kardeşler o hain elleri? Nasıl da merhametsiz pusuya yatmış! Bir gece karanlığında, gündüzlerimizi elimizden almış da gidiyor!

Göremedik GÜNGÖREN! Göremedik zalimi bir alacakaranlık vaktinde.. Yarasa kuşamlılar seni katletmek için seferber olduklarında, bilemedik!

Eller bir karanlıkta ortaya çıktı, yine bir karanlığa gömülü verildiler.

Hemen ertesi "güdümünde olduklarımız!" hedefi belirlediler!

Sağ olsunlar!!! İleri! Dediler.

KADERDE VARMIŞ Güngören!

Ama bir gerçek var ki, gittiğiniz yer, geleceğimiz yerdir!

Lakin AND olsun ki!

YEMİNLER olsun ki!

Bizler sana İHANET ETMEYECEĞİZ!

Biliyoruz ki başımıza gelen HER İLLET, kardeşlik bağlarımızı kopardığımız içindir!

Ne zoruma gidiyor bir bilseniz! Ama kızmayın! Darılmayın! Yitip gitmenize değil! Yanımızdayken siz, sarılamadık adamakıllı! Doyamadık kardeşliğimizi BİRLİKTE YAŞAMAYA! Oysa oturmuş ardınızdan gözyaşları döküyoruz!

Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak artık! Eskisi gibi KİN VE DÜŞMANLIK olmayacak. Bozacağız düzenlerini ZALİMLERİN! Parçalanmamamızdan medet umanları gömeceğiz yakında, tarihin ÇÖPLÜKLERİNE!

Kardeşliği yeniden kuracağız. Bizi bıraktıktan sonra sizleri "mahçup" etmeyeceğiz!

ALÇAKLARA İNAT KUCAKLAŞACAĞIZ. ARTIK "ÖLMEDEN SARILIP" AĞLAŞACAĞIZ. HASRET GİDERECEĞİZ. BU, ARDINIZDAN BIRAKTIĞINIZ "MİRAS" DİYECEĞİZ!

Artık; peşini bırakmayacağız bu işin..

Merak etmeyin EY MAZLUMLAR; "DİYARBAKIR, ANKARA GÜNGÖREN!"

Biz kişileri DİLLERİNDEN ve KALEMLERİNDEN de tanırız!

Satılık kalem sahiplerine aşinayız! Satılık DİL sahiplerine olduğu gibi!

ELBETTE BİRGÜN KALEMLERİNİ DE KIRACAĞIZ, DİLLERİNİ DE KESECEĞİZ!

İHANETİN BEDELİNİ DE GÖSTERECEĞİZ!

 Jag vet, Hans. Jag ska köpa en egen! Bra, nu var det sagt.

-Henka

We barely entered the arena, when it started raining. Or, should I say, pouring! It kept going for 3 whole hours! But that didn't stop the music. We waited for Armin, soaking wet, dancing and feeling music run through our veins, rather than blood! I cannot explain how fantastic it was! It's one thing to see actors dance in the rain in movies and videos, but it's a completely different experience to feel it on your own. We were ecstatic!

Armin kept us waiting and we virtually climaxed when he made his grand appearance! The crowd was not scattered by the rain and Armin bowed before us, thanking us for our devotion. But how could we do otherwise, when he gave us such a great time! I loved Eller's guitar! It's so intense it made me shiver more than the rain! :D

I could only stay for a couple of hours, because I had started to shiver and I was afraid I might get pneumonia. Armin mixed until 6:30 in the morning and didn't let us down. We danced to stop the rain and, eventually, it stopped. The show went on and was wonderful! I can't wait for the next time!

Contactado por Record o presidente dos colchoneros, Enrique Cerezo, garante que não teve qualquer contacto do Benfica visando o accionamento da cláusula de opção que os encarnados garantiram com a transferência de Simão. “Isso não passa de especulação. Não recebi qualquer telefonema do presidente ou de Rui Costa a informar-me do interesse em qualquer jogador do Atlético. Aliás, nem sei se o Benfica o vai fazer”, sublinha.

Fonte: Record
Link: http://www.record.pt/noticia.asp?id=788436&idCanal=11

men det verkar vara otroligt provocerande att säga att man inte vill ha 147 lottomiljoner. testa!

bland annat skrattade jag så jag grät när han sa att han kommit på hur man skulle framställa kött utan att behöva föda upp djur. man skulle skapa köttet i labb. tillverka muskler som växte med hjälp av el. "fan vad äckligt, du är ju helt jävla dum i huvet". sa jag. ungefär som en annavariant av "du är inte klok madicken".

det där fick jag ju äta upp.. även om det fortfarande låter så grymt äckligt.

                         

BİTİŞ ŞARKISI

Her şey bitiyor, hayat, su, hava, nefes, sevgi, yaşanılmışlıklar, hatıralar... Bitirilişi yaşatan bir yaşam  döngüsü içinde hızla geçip gidiyor günlerimiz… Mevsimler bitiyor, yüzler değişiyor, dostlar değişiyor, insanlar tükeniyor… Her bitişin ardında yeni bir başlangıç olduğunu sanırdım eskiden… Yeniler eskileri getirmiyor halbuki, hiç bir şey eskinin güzelliğini, yerini alamıyor. Yeniliği yaşatan her duygu, her olay, bitişi tekrarlatıp hatırlatır gibi, önümüze yığılı bir hatıra, bir resim albümü gibi seriliyor. Her bitiş yavaş yavaş kendi tükenişimizi hazırlıyor galiba.

Gün biter, su biter,  kara gün geçer, mutluluk biter, sevgi,   biter…

Bitişin bu kadar çok yaşandığı bir dünyada başlangıçları çoğaltmak neye yarar?

Çok şey öğrendik, çok yol katettik,  yürüyüşümüz çok uzun sürdü bu hayat yolunda, çok yağmurlar gördük ıslanmadan… Dışarıdan seyrettiğimiz çok fazla mevsimi içeride kendimizi tüketerek bitirdik her  doğan günle… .Yazlar bitti baharı görmeden, çok kışlar eskidi soğuğu dondursa da… Bitiverdi… Çok dostlar kaybettik, çok fazla şeyler çalındı, tüketildi benliğimizden… Asl olan nedir,  bilmek o kadar zor ki bu bitişin arkasında gizlenen meçhul bir yaşanılmışlık mecburiyeti mi, yoksa kendi kendimize ettiğimiz bir fenalık mı, her şeyi tüketmek?..   Son denilen her başlangıcı hazırlayan da bizleriz aslında…

Küçük,  mini mini bir bebekti insan, önce gözyaşlarını tüketti, gereğinden çok fazla harcayarak… Büyüdüğü söylenilen zamanlara saklamayı düşünemedi.Kim söyleyebilir ki bebeklik ve ilk gençlik yıllarındaki kadar özgürce salıverebildiğini gözyaşlarını?.. Ağlamaktan da çok uzağız artık,  belki kendimizden uzaklaştığımız kadar…

 Küçücüktü, büyümek nedir bilmeden, özlemişti büyümeyi… Bilseydi , katı bir gerçeklik olduğunu, özler miydi?..  Masumiyet vardı o zamanlar, adı belli bir çaresizlikti koşan zaman içinde… Minik bir safiyet taşıyordu küçük ellerin yumuşaklığı… Kalbe yansımıştı,  pırıl pırıl bir temizlik taşıyordu kalbini, ılık bir masumiyet veriyordu çevresine… Zaman gözlerdeki ışığı söndürdü, kaybetti, kalbe yansıttığı sertliğiyle bir yalan,  çok bilmişlik  bitirdi masumiyeti… Ellerimizi de kirlettik çok  defa, yıkayamadan geçiverdi günler…

Barışı bitirdik kavgayı yaşamaktan, nefes almayı unuttuk barışçıl mevsimlerin sıcaklığında… Kavgalarımız da masumcaydı o zamanlar… Affedişler de , kavgalar kadar gerçeği yansıtırdı… O barışmalardaydı gerçek mutluluk belki de. Şimdi, barışın içinde gizli savaşa hazır  insanlar…  Duygularda, her söylenilen sözde  art niyet arar olduk, her geçen günle artan bir inanmazlık duvarı ördük çevremize…

Ve büyüdük, büyümeyi bir marifet sanarak, her geçen yıldan kuvvet alarak… Bu büyüyüş bir nevi küçülüşe dönüştürdü yaşantımızı… Küçüldükçe sert bir duvara çarptı umutlarımız… Duvarlar da bitti...Kalakaldık kendimizle...

Büyümek  bitirdi her şeyi, büyümeseydik mi ne?..

Bir şarkı dinlediniz büyümek üzerine,

            bitirilmiş yaşamlar söylüyordu,

                       şarkı da bitti,

                                 nakaratları da…

                                                                                                                                    ferkul                                          

                                                                  9 ocak 2008

det ordnar sig. det är bara så... klantigt.

jobbigt att det känns som att han har rätt.

UPDATE: nån ranelidkritisk människa har skrivit på wiki. kolla här! kanske ska jag börja gilla honom tänker jag nu, han kanske behöver nån i folkliga folket som gör det.

Astrid Lindgrens begåvade skrivsätt skiljer sig dock från Ranelids.

Ranelid har även själv hävdat sig vara Sveriges snabbaste fotbollsspelare genom tiderna med ett personbästa på 100 m på 10.71. Rekordet är dock omtvistat, då det rör sig om en handklockad tid från militärtjänstgöringen.

BİTİŞ ŞARKISI

Her şey bitiyor, hayat, su, hava, nefes, sevgi, yaşanılmışlıklar, hatıralar... Bitirilişi yaşatan bir yaşam  döngüsü içinde hızla geçip gidiyor günlerimiz… Mevsimler bitiyor, yüzler değişiyor, dostlar değişiyor, insanlar tükeniyor… Her bitişin ardında yeni bir başlangıç olduğunu sanırdım eskiden… Yeniler eskileri getirmiyor halbuki, hiç bir şey eskinin güzelliğini, yerini alamıyor. Yeniliği yaşatan her duygu, her olay, bitişi tekrarlatıp hatırlatır gibi, önümüze yığılı bir hatıra, bir resim albümü gibi seriliyor. Her bitiş yavaş yavaş kendi tükenişimizi hazırlıyor galiba.

Gün biter, su biter,  kara gün geçer, mutluluk biter, sevgi,   biter…

Bitişin bu kadar çok yaşandığı bir dünyada başlangıçları çoğaltmak neye yarar?

Çok şey öğrendik, çok yol katettik,  yürüyüşümüz çok uzun sürdü bu hayat yolunda, çok yağmurlar gördük ıslanmadan… Dışarıdan seyrettiğimiz çok fazla mevsimi içeride kendimizi tüketerek bitirdik her  doğan günle… .Yazlar bitti baharı görmeden, çok kışlar eskidi soğuğu dondursa da… Bitiverdi… Çok dostlar kaybettik, çok fazla şeyler çalındı, tüketildi benliğimizden… Asl olan nedir,  bilmek o kadar zor ki bu bitişin arkasında gizlenen meçhul bir yaşanılmışlık mecburiyeti mi, yoksa kendi kendimize ettiğimiz bir fenalık mı, her şeyi tüketmek?..   Son denilen her başlangıcı hazırlayan da bizleriz aslında…

Küçük,  mini mini bir bebekti insan, önce gözyaşlarını tüketti, gereğinden çok fazla harcayarak… Büyüdüğü söylenilen zamanlara saklamayı düşünemedi.Kim söyleyebilir ki bebeklik ve ilk gençlik yıllarındaki kadar özgürce salıverebildiğini gözyaşlarını?.. Ağlamaktan da çok uzağız artık,  belki kendimizden uzaklaştığımız kadar…

 Küçücüktü, büyümek nedir bilmeden, özlemişti büyümeyi… Bilseydi , katı bir gerçeklik olduğunu, özler miydi?..  Masumiyet vardı o zamanlar, adı belli bir çaresizlikti koşan zaman içinde… Minik bir safiyet taşıyordu küçük ellerin yumuşaklığı… Kalbe yansımıştı,  pırıl pırıl bir temizlik taşıyordu kalbini, ılık bir masumiyet veriyordu çevresine… Zaman gözlerdeki ışığı söndürdü, kaybetti, kalbe yansıttığı sertliğiyle bir yalan,  çok bilmişlik  bitirdi masumiyeti… Ellerimizi de kirlettik çok  defa, yıkayamadan geçiverdi günler…

Barışı bitirdik kavgayı yaşamaktan, nefes almayı unuttuk barışçıl mevsimlerin sıcaklığında… Kavgalarımız da masumcaydı o zamanlar… Affedişler de , kavgalar kadar gerçeği yansıtırdı… O barışmalardaydı gerçek mutluluk belki de. Şimdi, barışın içinde gizli savaşa hazır  insanlar…  Duygularda, her söylenilen sözde  art niyet arar olduk, her geçen günle artan bir inanmazlık duvarı ördük çevremize…

Ve büyüdük, büyümeyi bir marifet sanarak, her geçen yıldan kuvvet alarak… Bu büyüyüş bir nevi küçülüşe dönüştürdü yaşantımızı… Küçüldükçe sert bir duvara çarptı umutlarımız… Duvarlar da bitti...Kalakaldık kendimizle...

Büyümek  bitirdi her şeyi, büyümeseydik mi ne?..

Bir şarkı dinlediniz büyümek üzerine,

            bitirilmiş yaşamlar söylüyordu,

                       şarkı da bitti,

                                 nakaratları da…

                                                                                                                                    ferkul                                          

                                                                  9 ocak 2008

jag tittar på madicken. det är helt fantastiskt! finast är när de går på bal och tar med sig alva, fast hon är tjänstefolk. och borgmästarinnan ("norra europas högfärdigaste fruntimmer") blir bestört och ser till att ingen bjuder upp henne. alva blir så klart ledsen som bara den. men så kommer skitiga sotarn in och bjuder upp henne. och borgmästarinnan blir ännu mera bestört. och madickens pappa redaktörn säger (ungefär):

- titta noga nu. det här är det skönaste du någonsin kommer att få se.

då började jag gråta. för de var så glada. och sen sa alva:

- jag är så kär i den sotarn. det kommer jag vara ungefär till på torsdag. eller fredag. då blir jag klok igen.

men en sak jag inte förstår är varför redaktörn är så sur på sin fru för att hon är så societet. han är väl inte mycket bättre han?

sen gick chefen ut. men hon bjöd mig på glass tidigare idag så jag tror hon tycker om mig lite ändå.

jag känner mig så smart.

opeppigt att hämta cykeln från verkstaden i snöstorm. men barnen är ju glada.